Renuka In India

Geshopt en Tineke's dansles kijken

2010-10-30T11:38:00.000-07:00

Vandaag ga ik verder op zoek naar een kurti en ik vind een paar waarvan ik denk dat mijn tante ze wel leuk vind. Voor de rest koop ik nog wat kleinigheidjes. In de middag spreek ik met Tineke af, want voordat zij weg gaat wilt ze toch wel een dansles meedoen met de dansers die ik had ontmoet. We gaan naar de studio en Tineke schrikt een beetje van de grootte van de studio: klein.
Ik besluit om gewoon te kijken, mijn spullen heb ik grotendeels ingepakt en ben ook erg moe. We kletsen nog wat en we hebben het erover of Tineke nog een les kan geven, gezien zij iets later dan ik vertrek. Ik zie hiervan af, omdat ik rustig en op tijd ingepakt wil zijn en een rustige reis terug naar huis wil. Na de les gaan Tineke en ik nog voor een hapje en zien elkaar waarschijnlijk weer in Nederland op school.
Ik pak nog wat spullen in en dan gaan de lichten al weer uit. Ik ben blij en opgelucht, nog even en ik ben weer thuis!

Laatste dag, verwendag.

2010-10-01T11:44:00.000-07:00

Het is mijn laatste dag en ik laat mij verwennen. Eerst naar de schoonheidssalon, daarna naar de spa en ik voel mij helemaal herboren. Ik pak mijn laatste spullen in, zet mijn papieren alvast op orde. Na het eten in het hostel deel ik mijn oude spulletjes uit aan de minder bedeelden die buiten leven.
Terug in het hostel neem ik afscheid van mijn kamergenootje en er vallen toch nog wat traantjes. Op het vliegveld loopt alles voorspoedig en ben blij om weer naar huis te gaan.
In het vliegtuig kijk in nog naar Karate Kid (de remake) probeer wat te slapen en het lijkt lang te duren, maar achteraf ging het best snel.
Vanuit Amsterdam weer terug naar Rotjeknor!!!Eindelijk weer thuis.

Laatste keer Giri Shop

2010-09-29T11:27:00.000-07:00

Nog een paar dagen en dan ga ik alweer terug. Reden om de laatste paar dagen nog wat cadeautjes en spulletjes te kopen. Als eerst naar de Giri shop om wat bharata natyam dvd's aan te schaffen en wat boekjes zoals "why Indians...?" Hier en daar actief gezocht naar een kurti voor mijn lieftallige tante en besluit om morgen maar verder te zoeken..Voor de rest al een beetje begonnen met inpakken en is de dag zo weer om!

Naar de bios met Tineke

2010-09-28T10:56:00.000-07:00

besluit ik toch nog de manager te bellen en gelukkig kan ik een deel van mijn geld komen ophalen...Dezelfde ochtend spreek ik met Tineke af, omdat ik toch al bij haar in de buurt ben. We gaan wat ontbijten en ik vertel haar over mijn avontuur. Daarna wil ik nog naar Rhythm House om wat cd's te kopen en zoeken we uit naar welke bios en film we kunnen gaan. We kopen ons kaartje voor de film 'Dabang'. Het is leeg in de zaal en we zitten nog met twee anderen in de zaal. Voordat de film start wordt eerst nog het volkslied gedraaid, waarbij de andere bezoekers opstaan het volkslied trouw meezingen! De film is ok, maar wel met typische Bollywood overdreven actie scenes. Tineke en ik betwijfelen of de film serieus bedoeld is, maar wij hebben enorme lol en moeten er vooral om lachen. Na de film eten we nog snel wat en moet ik mij alweer haasten om op tijd terug te zijn in het hostel. Ik red het gelukkig weer net op tijd!

Terug naar Mumbai

2010-09-27T13:47:00.000-07:00

Klik maar op de plaatjes, dan zie je het beter...ruiken gaat helaas..uhm...gelukkig niet...Ben blij toch nog mooie delen van India gezien te hebben, voordat ik terugkeer naar onze kleine kikkerlandje.
Maar nu eerst terug naar Mumbai. 20 uur in de trein. Daarna nog een uur in Mumbai, 3 verschillende YMCA's gezien, omdat ik bij de boeking een verkeerd adres had doorgekregen...2.00 's nachts lig ik eindelijk in bed en moet ik over een paar uurtjes alweer uitchecken...ik betaal 2 keer zo veel als van te voren afgesproken...
De volgende dag [lees verder op de volgende blog]

Naar geboorteplaats van Ganesha

2010-09-26T13:20:00.000-07:00

Weer mooi en te veel. Ook erg moeilijk om op te schrijven. Virapapuragaddi en nog een dorp vlakbij.
Morgen/ in de nacht terug naar Mumbai...

Dag 2 in Hampi

2010-09-25T13:02:00.000-07:00

Mooi en te veel om op te schrijven. Hierbij fotoverslag.

Naar Hampi, 7 uur in de trein

2010-09-24T12:52:00.000-07:00

Om 6.45 op Madgaon Station (Goa) op weg naar Hospet, om vervolgens de bus te nemen naar Hampi. In de trein kennis gemaakt met Sabina uit Frankrijk en Martino uit Italië, die beiden in Congo, Afrika werken. We kletsen gezellig, rusten wat en ik vraag of ik verder met hun op stap mag, want zij hebben ook nog geen hostel en duidelijke plannen.
Aangekomen worden we overvallen met tig riksja's die ons naar Hampi willen brengen. We kiezen verderop een rustige riskja en chauffeur en gaan met zn drietjes naar Hampi. Er zijn keurige hotels voor zeer goedkoop. Ik minder dan een tientje per nacht, kamer helemaal voor mezelf.Ik zal niet te veel schrijven. Hierbij foto's van dag 1 in Hampi.

Aankomst in Hampi

Sabina en Martino bij Virupaksham Tempel op nog geen 10 meter van ons hotel.

Ik bij Virupaksham.

Dag 2 in Goa

2010-09-23T12:31:00.000-07:00

7.00 opgestaan om dofijnen te spotten. Niet gezien. Later nog wat boodschapjes gehaald en een zwempak gekocht.
Gezwommen, heerlijk zeewater. Gegeten en spullen ingepakt voor de volgende ochtend, voor vertrek naar Hampi.

Benaulim Beach waar ik verbleef. Vissers op de foto ('s ochtends vroeg).
Verder niet zo veel foto's gemaakt.

Naar Goa, 14 uur met de trein

2010-09-21T12:13:00.000-07:00

Overdag weer eerst in Coffeebean gezeten, gezien je van 10.00 - 14.00 niet het hostel aanwezig mag zijn, zooo onpraktisch, maar niks aan te doen he.
Daarna nog wat snacks voor mijn reisje gekocht en in het hostel mijn overige spullen ingepakt.
Toen dacht ik nog extra geld te pinnen, alleen ging dat vandaag niet goed. In minder dan vijf seconden zag ik mijn geld ingeslikt worden en nog een enkele seconde later was mijn bankpasje ook weg en dit een uur voordat ik mijn trein zou gaan halen. Even was ik in paniek, vooral omdat de mensen me daar niet konden helpen...Gelukkig had ik wat tips van anderen gekregen en had ik nog een tweede pas bij me. Na kennisgemaakt te hebben met de allergrootste kakkerlakken in het trein kwam ik aan op CST/ Victoria Station en ook daar wist ik niet wat ik zag...zie de eerste foto.Ook werd mijn trein pas 5 minuten voor vertrek zichtbaar op het display en welk spoor...Dan waren er nog bepaalde coupé's met zitplaatsen (op je treinkaart), en ook die - zelfs voor de Indiërs waren erg onduidelijk...
Gelukkig sprak ik met geluk weer eens iemand aan die Engels sprak en me op de juiste plek had gebracht. Tja en dan nog 14 uur in de trein...Op de heenweg viel dit mee, maar details en foto's volgen aan het eind van mijn blog...
Aangekomen op het station met maar liefst twee uur vertraging en zonder omroep van welk station hoe of wat, stond de taxi van mijn hotel al te wachten. Details van het hotel en eigenaar zal ik jullie besparen. Het was laten we zeggen "niet zo fris" en de muskietennet leek wel een muskietennest... Ik ben hier niet verbleven en heb Duitse toeristen aangesproken waardoor ik voor een redelijke prijs toch in een goede hotel beland ben...
Vandaag verder niks gedaan dan een andere hotel gezocht en verhuist en lekker gegeten in Anthy's Guesthouse.

CST/ Victoria Station

De Portugese huizen in Goa

Anthy's Guesthouse

Afwachten of reisplannen..?

2010-09-20T09:46:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag zei Arun dat ivm onduidelijkheden van het rooster van de kinderen, dat ik maandag een dagje vrij zou hebben en dat hij me vandaag dan zou laten weten hoe laat ik de rest van de week moest lesgeven.
In de tussentijd werd ik me bewust van hoe dichtbij Nederland alweer was en het idee om toch nog te treinen bleef maar in mijn hoofd spoken.
Vandaag in Coffeebean dus allerlei research gedaan naar mogelijke opties. Het was niet zo makkelijk met de site van de Indiase spoorwegen, maar al met al ben ik er uitgekomen en heb ik wat opties opgeschreven. Ook meteen wat mogelijke hostels opgeschreven.
Hele de dag mijn onderzoek gedaan en helaas ook niks van CHIP Mumbai gehoord. Ook niet nadat ik wat sms-jes verstuurd had...
Ik had besloten om in ieder geval nog een dagje te wachten, tot dinsdag dus en anders mijn treintickets te boeken. Om nu nog een week mijn tijd te verdoen in Coffeebean leek mij geen goed plan en ook een saaie eind van mijn 'avontuur'.
In de avond ben ik met één van mijn kamergenootjes toch nog treintickets gaan boeken en omdat alles al volgeboekt was kon ik alleen nog maar dinsdag vertrekken en niet later. Mijn keuze was gemaakt. Ik zou niet het risico nemen om nogmaals op anderen te wachten en mijn tijd te verspillen. Na mijn ervaringen met planning en afspraken in India, had ik niet het vertrouwen om nog op tijd van CHIP Mumbai te horen.
Dus mijn reisschema:
dinsdag 21/9
vertrek om 23.55 vanaf CST (Victoria Station) naar Madgaon, beter bekend als Goa.
Aankomst 14.10. Reistijd 14 uur en 15 minuten. Overnachten op woensdag en donderdag
vrijdag 24/9
vertrek 7.45 van Madgaon (Goa) naar Hospet en met de bus verder naar Hampi. Aankomst om 14.53 in Hospet. Reistijd 7 uur. Overnachting vrijdag, zaterdag, zondag.
Maandag 27/9
Vertrek 03.00 van Hospet naar Vasai Road, Mumbai. Aankomst 23.05. Reistijd 20 uur!
Overnachting in YMCA want na 22.00 geen toegang tot hostel...
Morgen is het zo ver....Vandaag en morgen spullen inpakken!

Kanheri Caves in Borivali

2010-09-19T03:46:00.000-07:00

Ook vandaag optredens op Nalanda, maar ik ben moe en besluit thuis te blijven en uit te rusten. Later op de dag besluit ik toch weer naar Borivali National Park te gaan en de Kanheri Caves te bezoeken.
Fotoverslag:

Bekende dansers/ guru's in Nalanda

2010-09-18T02:26:00.000-07:00

Vandaag weer mijn Indiase outfit aan en genoten van de optredens. Hierbij een fotoverslag:

C.V. Chandrasekhar,one of India's senior most Bharatanatyam dancers, was trained at the internationally renowned Kalakshetra in Chennai under the mentorship of Rukmini Devi Arundale. He served at the Banaras Hindu University and M. S. University of Baroda and retired as the Head and Dean of the Faculty of Performing Arts of M S University of Baroda. C.V. Chandrasekhar is a multi-faceted personality being a dancer, choreographer, researcher, musician, academician, composer and highly acclaimed teacher of Bharatanatyam. He has been performing for the past six decades in India and all over the globe and is invited by many dancers the world over to teach and to choreograph. A much revered dancer in his seventies, his presentation of Bharatanatyam technique is at its finest and continues to be an inspiration for all dancers.

Kanak Rele is an Indian dancer and academic who is most famous as an exponent of Mohiniyattom. She is the founder of the Nalanda Dance Research Centre in Mumbai. Her achievements have been recognised by the award of the Padma Shri, Kalidas Samman and Sangeet Natak Akademi Award.

Pandit Birju Maharaj Brijmohan Nath Mishra popularly known as Pandit Birju Maharaj (born February 4, 1938) is currently the leading exponent of the Lucknow Kalka-Bindadin gharana of Kathak dance in India.He is a descendant of the legendary Maharaj family of Kathak dancers, including his two uncles, Shambhu Maharaj and Lachhu Maharaj, and his father and guru, Acchan Maharaj. Even though dancing is his first love, he also has an excellent command over Hindustani classical music and is an accomplished vocalist as well. He took Kathak to new heights by choreographing new Kathak dance dramas. He has toured extensively across the globe, given thousands of performances and held hundreds of workshops for kathak students. After working along with his uncle, Shambhu Maharaj at Bhartiya Kala Kendra, later the Kathak Kendra, New Delhi, he remained head of the latter, for several years, till his retirement in 1998 when he opened his own dance school, Kalashram, also in Delhi.

Dag 5 en naar de Giri Shop

2010-09-17T02:13:00.000-07:00

De week is alweer bijna voorbij en alhoewel de kinderen stukken vermoeiender zijn, heb ik het veel meer naar mijn zin dan bij de uni.
De kinderen waren er al en de stereo stond nog niet klaar, dus besloten om alvast zonder muziek te starten en dat ging erg goed. De leerlingen waren goed geconcentreerd en deden goed mee. Ook had ik nog een oefening in twee rijen, waarbij de leerlingen naar voren verplaatsen en een pose/ freeze moeten doen. De leerlingen deden hun best, maar het ging er ontzettend chaotisch aan toe..Ook de uitleg in Hindi wilde verder niet helpen. Morgen toch nog een poging wagen. Het eerste dansje vinden ze erg leuk, maar kunnen ze zelfstandig niet uitvoeren. Ook het tweede dansje kunnen ze niet geheel zelfstandig, maar gaat wel stukken beter.
Na de les ben ik weer naar Matunga Road gegaan, naar de Giri Shop om wat bharata natyam boeken en dvd's aan te schaffen. Grote keuze en moeilijk om te kiezen. Het is gelukt en ik weet nu in ieder geval hoe het werkt bij de Indiase postkantoor.
Nadat ik klaar ben ga ik nog even naar Mocha Mojo om wat werk te doen en ga later terug naar de hostel. Morgen weer naar Nalanda, want dan zijn er optredens van bekende guru's van zowel bharata natyam, kathak en mohini attam.

Dag 4 bij Prateeksha en naar postkantoor

2010-09-16T01:45:00.000-07:00

Ook vandaag waren er weer een aantal nieuwe leerlingen en de kleine klaslokaal is erg vol. Bij de leerlingen van maandag is verbetering zichtbaar, en de anderen proberen mee te doen en zijn enthousiast. De klas is echter onrustig en ik ben wat strenger. Ik maak de regels duidelijk en Arun van CHIP Mumbai maakt de leerlingen in Hindi duidelijk wat ik verwacht; mond dicht als ik praat, vinger in de lucht als je iets wilt zeggen of vragen,niet aan elkaar zitten en thuis oefenen en ook als ik even met de stereo bezig ben.
Omdat ik merkte dat de motoriek van de leerlingen niet heel erg ontwikkeld is, heb ik een wat makkelijker dansje voor de leerlingen voorbereid en merk dat dit stukken beter gaat. Ik ben blij met het resultaat en vind het vooral belangrijk dat de leerlingen plezier hebben.
Na het lesgeven ga ik naar het Postkantoor om een pakketje naar Nederland te sturen, om extra kosten bij het vliegveld te voorkomen. Het is een gedoe en ik begrijp de mensen niet zo goed. Na wat heen en weer lopen, kan ik het pakketje volgens de juiste vereisten posten. Niet in een kartonnen doos, zoals wij dat kennen, maar door in katoen dicht genaaid door een meneer die met wat stof en naaimachine vlakbij het postkantoor zit.
Voor de rest zou ik vandaag met Tineke een les mee gaan doen bij Shiamakh Davar, maar het verkeer zit overal vast en in Andheri kan ik bij het postkantoor geen riksja te pakken krijgen. Ook bij Bandra staat het verkeer vast en red het dus weer eens niet om met Tineke af te spreken. Ik besluit om later een kijkje te gaan nemen in een gebouw vlakbij het hostel waar er een "Spa" zou moeten zitten. Ik ga naar binnen in het gebouw en het is supermooi. Er is blijkbaar niet alleen een spa, maar ook een sportschool, een zwembad, restaurant, lounge en een spa met stoombad, sauna en whirlpool. De ruimtes zien er goed uit en hoop binnenkort een massage te boeken.
Voor de rest ga ik in de sportruimte een kijkje nemen en ze hebben er ook een kleine dansstudio waar ze heuze dansoefeningen aan het doen zijn. Ik kijk en praat met de instructeur en mag de volgende les mee komen doen. We hebben afgesproken dat ik niet hoef te betalen, maar in ruil les mag komen geven. Ik kijk er helemaal naar uit, want deze dansers zijn erg goed! De instructeurs zijn ook nog eens super lenig en hebben ook ballet en moderne achtergrond. De mensen zijn er vriendelijk en vooral ook wat moderner dan de meesten die ik tot nu toe ontmoet hebt. De les was leuk en ben erg blij en mijn dag kan helemaal niet meer stuk, het is woensdag....kip, yes!

Dag 3 bij Prateeksha Nagar school

2010-09-15T06:37:00.000-07:00

Het weer begint gelukkig steeds beter te worden. De afgelopen dagen heeft het overdag niet geregend. Het is er iets minder vochtig en klam, maar wel ontzettend warm.
Vandaag ben ik geheel zelfstandig naar de school gereisd en de route valt best mee.
Ook vandaag had ik er weer nieuwe leerlingen bij, maar wel erg enthousiast. Jongens zijn altijd wat speelser, maar wel een aantal talentvolle ook. Voor degenen die er op dag 1 waren, was het vandaag iets saaier (herhaling van materiaal), maar desondanks was het leuk en heb ik vandaag nog een nieuw dans spelletje geintroduceerd. Het klaslokaal is erg klein voor ruim 15 leerlingen en het is er warm, maar het feit dat de leerlingen enthousiast zijn, maakt het stukken minder erg. Tijdens de les is er geen gebrek aan publiek en ook na de les kwamen er veel kinderen vragen of ze mee mochten doen. Ik vond het erg sneu, maar ja, ik vind zelf 1les per dag voldoende en met ruim 15 kinderen heb ik ook mijn handen vol aan.
Overdag wordt ik op het station en op straat nog steeds geconfronteerd met gehandicapten zonder arm of been en zoveel straatkinderen en ook volwassene bedelaars, van babies tot echt oudjes. Het is moeilijk om aan te zien en je beseft ook al gauw dat je er weinig aan kunt veranderen.
Het is een compleet ander systeem. Ook in gesprekken met mijn kamergenootjes merk ik eigenlijk hoe groot het verschil is, kwa normen en waarden, zo groot dat het moeilijk is te begrijpen dat het kastenstysteem nog steeds telt (zoals in partner keuze e.d.).
Enfin, na het les geven ben ik op mijn nieuwe werkplek gaan zitten. Vanuit CHIP mag ik op een flexplek zitten bij een productiebedrijf (reclame, tv o.i.d.) die CHIP gesponsord krijgt van dit bedrijf. Het is niet groot, maar ik ben blij dat ik rustig op een plekje kan zitten en ongestoord mijn werk kan doen. Er is een heuze thee/ koffie machine waarvan de gemberthee (met melk) het beste smaakt. Ook zijn er frisse toiletten, met zelfs toilet papier!
Sinds een uurtje hoor ik muziek/ getrommel buiten en wil ik eigenlijk naar buiten om te zien wat er gebeurt. Waarschijnlijk nog steeds de viering van Ganesh Chaturthi. Hopelijk duurt het nog wel even en hoop ik onderweg naar huis nog van de viering en getrommel te kunnen genieten. Gauw naar huis, het is woensdag, beste maaltijd van de week: chicken tonight!

Dag 2 bij Prateeksha Nagar school

2010-09-14T04:00:00.000-07:00

Vandaag dag 2. Een paar zelfde leerlingen en een paar nieuwe. Materiaal herhaald en wat spelletjes gedaan. Ook zitten er een paar talenten tussen erg leuk!
Ook vandaag weer even terug naar de uni om materiaal uit te wisselen. En mijn locker geleegd. Op de terugweg naar het hostel wel overal straatverlichting en ruimtes met grote Ganesha beelden. Ganesh Chaturthi wordt nog een aantal dagen doorgevierd.
Terug in het hostel gegeten en daarna had ik ontwenningsverschijnselen en heb ik een portie chocola gehaald. Even wat bijgekletst met Choshika en paar anderen meiden en weer een dagje voorbij! Nog een weekje lesgeven en nog een weekje voor mezelf en op naar huis!

Wilde ik al zo lang online zetten. Verkeer is een rotherrie.

Kleintjes krijgen les. 'Kindergarden.'

Dansen met de kids.

Lakshmi is altijd op tijd! (Ja, zou zo mijn zusje kunnen zijn.)

'Wij willen ook dansen...'

Dag 1 bij Prateeksha Nagar school

2010-09-13T03:33:00.000-07:00

Vandaag was het eerste dag lesgeven. Een beetje chaotisch en ongeorganiseerd maar wel heel leuk. Kinderen spreken geen Engels en ik gebrekkig Hindi, gaat nog net goed. Uitleggen is soms lastig, maar al met al komt het wel goed. Het is in ieder geval stukken leuker dan op de uni. Ik vond het erg leuk met de kids! Daarna naar CCD (Cafe Coffee Day), ff op de laptop wat werk doen. Daarna toch weer naar de uni om wat meer filpmjes te laten zien en ook even mijn apparatuur opladen.
Morgen dag 2, joepie!

Meisjes aan het wachten tot de les start.

Eerst even schoonmaken.

Spelen op het schoolplein.

Elephanta Island

2010-09-12T02:55:00.000-07:00

Vandaag naar Elephanta Island. Tineke kon niet mee vanwege haar pinda allergie.
Hierbij een fotoverslag.

Op de boot onderweg naar Elephanta Island. Gateway of India op de achtergrond.

Elephanta Island op de achtergrond.

Op Elephanta Island.

Shiva & Parvati

Strike a pose. Bharata Natyam pose.

Familie Aap. Ze zijn ontzettend grappig :D

Familie leren kennen op het eiland. Hele lieve mensen, maar niet uit Mumbai, maar van Andhra Pradesh. Samen met hun gelunchd en van hun lekkere Indiase hapjes mogen genieten. Echt lieve mensen!

Uitrusten en les voorbereiden

2010-09-11T02:24:00.000-07:00

Heb besloten om vandaag niet al te veel te doen en vooral een beetje uit te rusten.
Ik heb een beetje uitgeslapen. Mijn kleding gewassen (handwas), wat water gehaald.
Toch nog even naar Coffeebean geweest om mijn lessen voor te bereiden en wat Bollywood muziek gedownload voor de kinderen die ik volgend week zal lesgeven.
Voor de rest is het vandaag ook weer een feestdag, Ganesh Chaturthi, geboortedag van Ganesh (een olifanten god). Ik heb er verder niet veel van gemerkt, alleen dat het op straat wat drukker is.
Thuis met Tineke aan de telefoon gesproken, morgen gaan we toch weer een poging wagen om Elephanta Island te bezoeken...

Niets loopt volgens plan

2010-09-10T01:03:00.000-07:00

Vandaag een dagje vrij vanwege 'eid' een moslim feestdag. Tineke en ik hebben daarom plannen gemaakt om naar Elephanta Island te gaan. Helaas konden we verder geen informatie vinden of de boot wel of niet zou vertrekken.(met slecht weer vertrekt deze namelijk niet) Op eigen risico ben ik 's ochtends vroeg wakker geworden en vertrokken richting Churchgate/ Colaba, het toeristische gedeelte van Mumbai, waar Tineke verblijft.
Aangekomen bij Churchgate Station neem ik de taxi naar de Gateway (of India). Daar eenmaal aangekomen zie ik drukte en vooral politieagenten overal rondlopen.
Ik besef mij dat de kans groot is dat de boot niet zal vertrekken en inderdaad, na rond gevraagd hebben, gaan de boten vandaag niet in veband met een of ander gebeuren van de Common Wealth Games (een sportevenement dat plaats vindt in Delhi).
Ik vertel het nieuws aan Tineke en op mijn verzoek gaan we een beetje shoppen op Colaba Causway en ik maak gebruik van mijn gevorderde onderhandelings technieken en bemachtig twee 'dhotipants'/ 'harembroek'/ 'yogabroek', Tineke heeft ook 'Shantaram' bemachtigd en we kopen (omdat Tineke dit zo graag wilt) nog wat souvenirs voor onze klasgenootjes, van die kleine Indiase olifantjes versierd met kleurtjes en spiegelstickertjes.
Daarna wil ik nog kaartje kopen voor een bharata natyam voorstelling in Nehru Center bij Worli, dat de 23e zal plaatsvinden, dus lopen we door naar Rhythm House. De kaarten zijn nog niet beschikbaar, maar ook daar kijken we even en neuzen we rond.
We besluiten om Tineke's nieuwe aanwinst (Shantaram) thuis te droppen en naar Borivali National Park te gaan. Het loopt echter allemaal uit, omdat we geen taxi kunnen vinden die ons bij het station wilt droppen, we moeten nog kaartjes kopen en de reis duurt vanaf Chruchgate ook maar liefs een uur en een kwartier.
Eenmaal aangekomen moet ik met hoge nood naar de wc en om er een te vinden niet zo makkelijk. Gelukkig wat meiden tegen en vraag waar ik wc's kan vinden. Zij antwoord terug 'a public one or a hygienic one?'De laatste natuurlijk. We kunnen met de riksja richting Mac Donalds. We besluiten om daar ook maar meteen te lunchen. We vertrekken met de riksja naar Borivali National Park, éénmaal aangekomen is het al 16.00 geweest en moet Tineke rond 17.00 weer vertrekken voor de lessen die ze volgt.
We doen alleen een treinritje en Tineke vertrekt weer. Ik loop nog wat rond en zie een bord 'Visitors who don't leave before 18.30 will get a fine of 100 roepies' ongeveer 1.50 euro. Niet zoveel, maar ja ik ben liever op tijd weg. Ik heb niet veel kunnen doen en vertrek ook na een dik half uurtje gelopen te hebben.
De dag is alweer voorbij en ik heb vooral heen en weer gereist en Coloba Causeway en Rhythm House was dan het toppunt van deze dag. Teleurgesteld ga ik naar huis en bedenk stiekem al weer wanneer ik een tweede poging Elephanta Island ga wagen...

Sloppen in Borivali.

Ingang bij Sanjay Gandhi National Park

Bij de rivier in het park.

In het treintje.

Alleen op stap in de natuur.

Laatste les en ziek in paniek.

2010-09-09T05:50:00.000-07:00

Woensdagnacht. Nog steeds 'loose motion' en het toppunt van dit ziektebeeld is bereikt en zal jullie de details hiervan besparen. Ik maak me steeds meer zorgen en ben ervan overtuigd dat mijn 'loose motion' niet normaal is, nadat ik grotendeels van de nacht de korte weg van mijn bed naar de wc en terug, te vaak gerend hebt en waarvan de afstand in mijn geval soms te lang leek. 5.00 in de ochtend (1 uur s'nachts nl tijd) besluit ik mijn verzekeraar te bellen en te vragen om een betrouwbare arts in de buurt. Een of andere slimbo aan de lijn en Indiase beltegoed op (nationaal supergoedkoop, internationaal superduur). Ik besluit toch mijn moeder te bellen met mijn nederlandse sim en instrueer haar om mijn verzekeraar te bellen en de nodige informatie te vergaren. Ik ben in paniek en ben nogal ongeduldig tegen mijn moeder en hoop constant maar dat er niks ernstigs is, niet nu ik eindelijk les ga geven aan (naar mijn gevoel) hele leuke kinderen. Na dit telefoontje besluit ik in de ochtend maar naar de apotheek te gaan en kijken of ze tabletten hebben met de zelfde ingredienten als de nederlandse Diacura (dat op was van de vorige keer). Onderweg naar de apotheek, hoop ik en bid ik dat ze hebben wat ik zoek en wat ik nodig heb. Nadat de apotheker in zijn verschillende laden gerommelt heeft en de spanning hoog houdt, komen er ander tabletten te voorschijn maar gelukkig met de exact zelfde ingredienten. Mijn dag kan niet meer stuk en ben ervan overtuigd dat
de pillen gaan werken en gaan helpen (ook al was het placebo effect).
Hierna reis ik in de achtbaanachtige riksja (niet bevorderlijk voor loose motion)naar de universiteit waar ik afgesproken heb met Novela. Ze laat mij telefonisch weten, dat Arun mij zal ophalen en dat we de school zullen bezoeken. Ik schrijf de route tijdens onze rit op, zodat ik voortaan zelf naar de school kan reizen.
Arun vertelt de kinderen wat de bedoeling is van de danslessen en ik heb verder niks gezegd of kunnen zeggen. Wel ben ik ontzettend blij en heb mijn grootste glimlach op mijn gezicht. Ik maak voor de rest wat foto's en heb ontzettend veel zin!
Hierna gaan we naar één van de werkplekken van CHIP (die ze gesponsord krijgen van bedrijven) en praat ik nog wat met Novela.
Vervolgens naar de universiteit om mijn laatste les te geven. Ik voel mij helemaal zwak en gelukkig had ik wat dansmateriaal op mijn laptop opgeslagen (en wel een paar uurtjes voor vertrek vanuit NL). Ik laat de 2 jongens en nog een meisje die de vorige dag ook was komen kijken, allerlei dansmateriaal zien, klassiek, modern, jazz en ook mogen ze naar zich zelf kijken, namelijk de lessen die ik gefilmpd had. Hierna praten we verder over dans en laat het meisje haar zangkunsten horen, daadwerkelijk prachtig! Ik ga met een voldaan gevoel naar huis en denk aan de kinderen en het lesmateriaal wat ik moet voorbereiden. Onderweg krijg ik een heel lief sms-je: "Thanks alot dear for the great knowledge and encouragement you gave us. It was very nice spending time with you. I will always cherish today's moment. Take care. Sangeeta." Dat was het meisje dat na afloop nog gezongen had. Zulke woorden geven toch nog een ontzettend voldaan gevoel, nadat zoveel lessen gecanceled waren en de leerlingen niet kwamen opdagen. De pillen hebben goed gewerkt en zo een smsje, mijn dag kan niet meer stuk!

Tineke op bezoek

2010-09-08T05:35:00.000-07:00

Nog steeds van loose motion en begin mij zorgen te maken. Ik ga maar niet naar school, denkend aan de wc waar ik naar toe zou moeten rennen...doe maar niet.
Ik ga dit keer naar Mocha Mojo en ga 14.00 naar school om les te geven. Ik wacht op Tineke en weer zijn alleen de twee jongens aanwezig. Eentje is supergoed en eentje bakt er niks van...
Om Tineke te laten zien wat ik ze allemaal wel niet geleerd heb (in 5 van de 20 lessen die ik had moeten geven)geef ik ze een uurtje ballet en een uurtje modern.
Tineke kijkt enthousiast naar mijn les en ik vind het leuk dat er toch in ieder geval één iemand naar mijn les is komen kijken! Na de les drinken Tineke en ik snel wat bij Cafe Coffee Day, vlak bij mijn school en Tineke vertrekt voor haar lessen die ze bij Shiamakh Davar volgt (een bekende Bollywood choreograaf met eigen instituut scholen verspreid overal in India/ Tineke loopt hier ook stage).
Ik ga terug naar huis en ja...nog steeds last van loose motion...begin mij steeds meer zorgen te maken.

Mooi voorbeeld van fout (links) en goed (rechts).

Staking riksja en taxi

2010-09-07T05:18:00.000-07:00

Ik voel me nog steeds ziek en nog steeds last van loose motion, pas na 3 dagen moet ik mij zorgen maken. Na ruim 45 minuten in de regen gewacht te hebben in mijn teletubbie gele wegwerp regenjas (want paraplu was gestolen in het hostel), komt een oude, arme meneer mij vertellen dat de riksja's en taxi staken en dat ik beter vanaf het station kan reizen. Ik bedenk me dat de kans groot is, dat er vandaag weer weinig leerlingen aanwezig zullen zijn en besluit naar mijn vaste stekkie te gaan, Coffeebean. Ik realiseer mij dat ik niet genoeg geld heb voor Coffeebean en loop naar één van de pinautomaten onderweg. Ik besef dat mijn wegwerp regenjas genoeg heeft meegemaakt en niet meer regenbestendig is. Zonder regenjas loop ik verder naar Coffeebean en na een minuut of twee ben ik letterlijk nog verder van huis en zeiknat alsof ik met mijn kleren onder de douche gestaan heb. Ik baal als een stekker (wat een toepasselijke uitdrukking), want loop met mijn eeuwig, zware rugzak, laptop, en andere apparatuur te sjouwen, zodat ik mijn lessen volgens de regels en richtlijnen van school kan vastleggen...
Aangekomen in Coffeebean heb ik het helemaal gehad en na buiten een potje gejankt te hebben, huil ik nog wat in de wc terwijl ik mijn kleding uitwring en onder mijn kleding wat tissues plaats om de vocht te absorberen. Door de AC (airco) is het vaak erg koud in de koffietententen en dus zeer onprettig in mijn natte kleding. Gelukkig spreek ik mijn moeder op Skype, maar liefst bijna 2 uur en is mijn kleding onopgemerkt gedroogd. Wel bedenkend dat ik al ziek ben en dat de natte kleding en airco hoogstwaarschijnlijk niet bevorderlijk zijn. Na gezellig met mams gesproken te hebben, ga ik verder met mijn werk, werk mijn blogs bij, bereid wat lessen voor, schrijf al mijn reflecties en evaluatie en keer terug naar het hostel, 15 minuten voordat ik binnen moet zijn. De riksja's zijn nog steeds aan het staken en taxi's hebben ook geen trek. Na de tweede taxi aangesproken te hebben, zeg ik "please bhaiya" en vouw mijn handen samen. Dit trucje heb ik vaker gebruikt en werkt verbazingwekkend altijd! Ik ben op tijd binnen en de lichten gaan al weer snel uit...
Wel nog met Tineke gesproken, die morgen naar mijn les zal komen kijken.

Afspraak met CHIP Mumbai (CHildren In Pain)

2010-09-06T02:44:00.000-07:00

Sinds gisteren erg ziek en last van 'loose motion' (= diarree). Op school geslapen. Ben supermoe, helemaal geen fut, maar toch les gegeven. Er komen maar liefst 2 jongens opdagen en ik besluit om ze les te geven. Daarna door voor mijn afspraak in Cafe Coffee Day met Novela Cordela(spreek uit als Noella) van CHIP Mumbai die het een en ander verteld over de organisatie (een NGO = Non Government Organisation) die de kwaliteit van de educatie van openbare scholen verbeterd. De leerlingen van de school waar ik les zal gaan geven komen uit de sloppenwijken. We maken concrete afspraken en donderdag zal ik de school gaan bezoeken. Ondanks dat ik ziek ben, kijk ik wel uit naar het lesgeven aan deze kinderen. Na mijn afspraak terug naar het hostel en eindelijk wat tijd om ziek te zijn.

Terug naar Mumbai

2010-09-05T02:32:00.000-07:00

Het heeft even geduurd, loop nu ruim een week achter met mijn blog.De dagen gaan gelukkig steeds sneller en ben toch wel blij om over nog maar 2 weekjes naar huis te keren. Ik wil iedereen bedanken voor de lieve, leuke en grappige reacties!
Inmiddels al weer van alles gebeurd, gedaan en ervaren.
Nu eerst even de terugweg.
8.00 opgestaan, "ge-emmerd". Spullen ingepakt.
9.00 ontbeten
10.30 vertrek uit hotel, terug naar Mumbai.
14.30 terug in hostel.
Spullen uitgepakt, gegeten in Coffeebean. Moe en ziek.

De winkelstraat van Matheran.

Familie Aap.

Matheran, dag 2.

2010-09-04T22:56:00.000-07:00

Rond 10.00 ontbeten.
Rond 11.30 met de groep te paard naar 'Charlotte Lake' (waar ik gisteren alleen van mocht genieten) en naar 'Echo Point'.
Het was prachtig, jammer dat er continu 'Mumbaiaanse gekwekker' aanwezig was. Af en toe wilde ik gillen 'Houd je grote kop dicht, kijk en geniet.' In mijn hoofd spelen er altijd heel veel scenario's en 'films' af die zelden tot werkelijkheid komen.
We waren hooguit 2 uurtjes weg en dat was het helaas weer. De groep moest terug voor iets belangrijkers dan genieten van dit prachtig gebied, genaamd 'lunch'. Echt zonde!
Rond 17.00 zijn we naar de lokale winkelstraat/ markt geweest en heb daar 'chicki'gekocht (repen van noten en pinda's in honing en/ of suiker) en ook wat een prachtige Indiase tas, ik denk van geitenleer ofzo, maar ben er superblij mee en wat 'kleinigheidjes' voor mijn lezers...;) Ik had echt veel meer van Matheran willen zien en minder hotel...volgende keer, maar weer. Morgen om 10.00 vertrekken we al weer...Ma, wij zouden echt 1000% meer genoten hebben. Er komt vast wel een keertje!
Okay, hier komt het dan:

Slik.Wow.

Pppprachtig!

'I believe I can fly, I believe I can touch the sky'

Mera ghora ka nam hai Murli

Mooi he?
Kom vooral terug voor dag 3!

Schoolreisje naar Matheran

2010-09-03T07:54:00.000-07:00

Allereerst het vervolg van gisteren 'Dahi Handi'. Ik ben tegen mijn moeders advies in toch de drukte tegemoet gelopen en genoten van de geweldige menselijke pyramides en de energie en blijdschap van de mensen. (Sorry hoor ma.) Het was mijn beste en leukste ervaringen in Mumbai tot nu toe. Ik kon geen maatje vinden die met me mee wilde, dan maar alleen! Jammer genoeg, heb ik niet kunnen meemaken hoe zo een pot met yogurt kapot geslagen wordt, maar het was ontzettend spannend en spectaculair hoe de menselijke pyramides gemaakt werden! Echt superleuk! Ik kon niet te lang blijven rondhangen, ook omdat rond 19.00 donker begint te worden, maar ook omdat ik minimaal 5.45 moest opstaan, om op tijd op de juiste treinstation aanwezig te zijn. Er waren ook hele jonge kinderen die hieraan mee deden en het was superleuk om te zien hoe de mensen dansten en dahi handi vierden. Ga naar mijn vorige blog voor spectaculaire en vreugdevolle foto's van Dahi Handi!

Ik wil jullie niet vervelen met al mijn geklaag, dus hier een poging tot beknopt verslag met de nadruk op letterlijke hoogtepunten van mijn reisje 'Matheran'.
's ochtends 6.00 op Bandra Station richting Dadar Station.
Rond 7.30 trein naar Neral.
Vanaf Neral met de taxi naar Matheran. Vanaf Matheran ruim 2 uur richting hotel gelopen, jawel met open mond genoten van het sprookjesachtig gebied, mistige bergen, lopend in en door de 'wolken' en watervallen en aapjes van Matheran.
Rond 11.00 ontbeten in 'Horseland Hotel and Spa'..ik zal jullie een recensie besparen, ik noem het 'ok'.
Iedereen slaapt en kijkt tv in het hotel tot het programma om 17.00 start. Wat spelletjes enzo die ik niet begrijp en en niet zo heel grappig vind (de rest vind het reuzegrappig en ik voel me net één van die aapjes).

Enfin vòòr 17.00. Na uitpakken en mijn dutje besluit ik toch (sorry ma) weer alleen even een wandeling te maken en twijfelachtig ga ik met een oude, magere, meneer mee op de paard. Ik vind het best eng, want het is bergachtig gebied, modderig en stenen overal. En vooral de gevaarlijke hoogte van dien.De meneer spreekt in Hindi en ik versta hem globaal, maar niet alles. Ik praat wat gebrekkig Hindi en we begrijpen elkaar. Maar het allerbelangrijkste informatie wilt niet tot mijn hersencellen door dringen; de aanwijzingen voor het veilig bereiden van mijn paard. Al met al is het goed gegaan en heb ik genoten van een prachtig gebied. Ik was er alleen en het was te mooi voor woorden. Ik kan het gevoel niet beschrijven, het was te mooi om waar te zijn. Ik vroeg me af wat de mensheid de wereld heeft aangedaan en waarom..?Ik heb geprobeerd dit beeld en de ervaring in mijn geheugen op te slaan, voor de momenten dat ik weer eens in paniek raak en gestrest ben. Foto's van vandaag onderaan en... wie de filmpjes wilt zien, komt me maar opzoeken als ik terug ben in Nederland!HAHA!

Bandra Station om 6.00

Indiase 'string'?

Oude mensen die de tassen naar het hotel dragen, ik vind dit moeilijk en draag mijn rugzak maar zelf...

(tekst op de foto)

Klik op de foto en kijk goed! Brutale aapjes...

Nog meer aapjes op ons balkon geweldige 'live entertainment'

Dit is maar een voorproefje...binnenkort meer op de volgende blog!Kom en reageer :D

‘Krishna Janamashtmi’* en ‘Dahi Handi’**

2010-09-02T03:12:00.000-07:00

Vandaag dagje vrij van school vanwege ‘Krishna Janamashtmi’. Uiterlijk 10.00 (tot 14.00) is het de procedure dat alle ‘hostelites’ niet in het hostel aanwezig mogen zijn. Op advies van één van de meiden van het hostel ben ik bij Cafe Coffee Day bij Carter Road gaan zitten. Mooi uitzicht en lekker briesje. Al gauw genoeg kwam ik erachter dat het toilet buiten gebruik was, en ben ik toch maar weer bij Coffeebean gaan zitten. Ik heb mijn blog van gister en vandaag bijgewerkt, want morgen vertrek ik 6.00 van huis om vanaf Dadar Station met mijn medestudenten en leerlingen naar Matheran te vertrekken. Ik krijg een sms van Pooja om ‘Dahi Handi’ te googlen, hiernaar toe te gaan en foto’s te maken. Het is hier nu 15.07 en de locaties waar ‘Dahi Handi’ plaats vindt is ontzettend druk. Wellicht als ik klaar ben en mijn spullen in het hostel gedropt heb, waag ik mij aan deze speciale event. Het is gelukkig nog lekker weer en ga zo wat survival snacks voor mijn schoolreisje aanschaffen. Ik weet niet of er lunch geregeld is en je weet maar nooit… (Indiërs eten vanaf ontbijt al warme maaltijden, waarvan voldoende pepers en specerijen als ingrediënten). Het is precies nog een maand te gaan en 2 weken lesgeven..althans wat daar nog van over is… Daarna wil ik toch nog het één en ander doen, voordat ik uit Mumbai vertrek. Mijn ‘to do’ lijstje: Matunga Road – Giri Shop (bharata natyam boeken en dvd’s aanschaffen), Elephanta Island (grotten en tempels), Rhythm House (cd winkel), Jahangir Art Gallery, Regal Cinema (Bollywood film kijken) en de overige toeristische activiteiten heb ik al in de eerste week gedaan. En nog een laatste mededeling. ‘Lonely Planet’ is alleen maar 2 kilo extra in je koffer en zonde van je geld, lenen is het ook niet waard. Op reis gaan met een reisgids...ik raad het af. Met een niet al te afstandelijke, toeristische houding, ontmoet je de juiste mensen, die je wegwijs maken en tegenwoordig bestaat de “alles gids” bekend als ‘Google’. Verslag van Matheran volgt maandag.

*Sri Krishna Janmashtami or Krishnashtami, also known as Gokulashtami, is the birthday of one of the most popular deities of Hinduism, Lord Sri Krishna. Janmashtami 2010, popularly known as Krishnashtami, date is September 1, 2010. Smartha Sects celebrate the Janmashtami in 2010 on September 1 and Vaishnava sects celebrate the Krishnashtami 2010 or Gokulashtami in 2010 on September 2. Janmashtami 2010 date in North India is 2nd September (In some places). Lord Krishna was born on the Astami thithi (eighth day) in Krishna paksha during Shravan month (August – September). It falls in Bhadrapad month as per North Indian Hindi calendars. Lord Krishna’s Nakshatra or the birth star is Rohini nakshatram. The main objective or the aim of Krishnas birth was to demolish the demon Kansa and his evil acts. Kansa is Krishnas maternal uncle. **Dahi Handi, also known as Gopalkala or Gopal Kala, is the most popular ceremony celebrated on the second day during Krishna Janmashtami. Dahi Handi 2010 or Gopalkala 2010 date is September 2nd. Dahi Handi or Gopal Kala is mostly celebrated in North Indian states like Gujarat and Maharashtra. But, nowadays Gopal kala has become a main ceremony in Janmashtami celebrations throughout all states in India. In Hindi and some North Indian languages, Dahi means curd and Handi means pot. The whole term, Dahi Handi means the pot of curd which has to be broken during the ceremony. In most of the places, Dahi Handi is presented as a gift to the group of people or single person who breaks the Dahi Handi. The pot is filled up with milk, curd, butter, fruit juices and some more sweet recipes. The pot is hanged with a rope at a height of more than 20 feet. Now the pot is referred as Dahi Handi. After suspending the pot on the height, a group of young men or boys tries to touch and break it climbing on each other as a pyramid. The person or the group who reaches the Dahi Handi and breaks it is declared as the winner. In some regions, Dahi Handi is hanged at a height and is moved with ropes tied to that pot. Two persons move the ropes and the Dahi Handi and lift the pot up and make it down. They keep doing this until the person is tired or he breaks the pot. In some places, the person who wants to break the pot is also showered with coloured water.

Het uizicht vanaf mijn plek vanuit Cafe Coffee Day

Lees maar goed...

Naar mijn vermoeden, een Dahi Handi Crew

Te veel beelden om te registreren...

2010-09-01T03:11:00.000-07:00

Vandaag weer alleen in de riksja naar school en aandachtig observeer ik het straatbeeld. Ik doe mijn uiterste best om van alles in mijn blog te schrijven en er zoveel mogelijk leuke foto’s en filmpjes te plaatsen. Maar het is onmogelijk om al mijn ervaringen via een blog te registreren. Het normale, en het dagelijkse in Mumbai, wordt doorgaans vanuit onze Westerse perspectief [wat een paradox voor mij als ‘Hindoestaanse Nederlander, Nederlandse Hindoestaan] spectaculair en als ongewoon ervaren. Soms zijn er momenten dat ik dolgraag een foto wil schieten, maar “het moment” al voorbij is als ik mijn camera schietklaar heb. Andere momenten, wil ik mijzelf niet als toerist exposeren. Beelden van de afgelopen dagen; vechtende straathonden; vanuit de riksja kun je bij de mensen ‘thuis’ naar binnen kijken, ook hoe de kinderen met een teil water gewassen worden; zwerfkatjes en honden die in het vuil opzoek zijn naar eten; gehandicapten zonder benen; die door een ander in een soort karretje getrokken wordt; zo nu en dan zie je een koe, hanen , een geit, ezel of met wat geluk een olifant passeren; delen van straten en wegen die van tien tot wel veertig centimeter onder water zijn gelopen; mannen die op een overvolle trein springen en hulp krijgen van de mannen aan boord; “eunuchs” (travestieten) die ’s avonds aan je riksja verschijnen, die wat roopies willen voor hun zegen (het verhaal gaat dat ze geluk brengen) en ik kan zo nog even doorgaan met leuke, grappige, zielige en vieze beelden.
Op school was het helaas niet zo vermakelijk, anders, spectaculair of bijzonder , de docent was niet komen opdagen en ging de bharata natyam les weer eens niet door. Voor mijn eigen les kwamen er maar liefst twee studenten opdagen. Ik heb in ieder geval aan mevrouw Umar Rele (schoondochter van de directrice Kanak Rele/ principal) duidelijk gemaakt dat ik de mentaliteit van haar studenten niet op prijs stel en dat vanaf volgende week alle studenten (niet alleen master studenten) welkom zijn en alleen degenen die minstens vier keer per week aanwezig zijn, welkom zijn. Ook heb ik gemeld (nee, niet gevraagd) dat ik na Matheran, met Kanak Rele wil spreken. Umar Rele reageerde vriendelijk en gaf mij groot gelijk. En dat is maar goed ook…
Naast mijn dagelijkse schrijfwerk, was ik ontzettend moe en heb ik weer eens een keer op de vloer in de kleedkamer geslapen. ’s Ochtends gaat in het hostel om 6.00 de waterpomp aan, dat een laag, luid en brommerig geluid maakt, waardoor ik ondanks mijn oordopjes niet aan mijn maximale rust toekom…
Na de teleurstellende dag op school, ben ik met Choshika in Mocha Mojo gaan eten en heb ik daar gezellig eerst moelief en vervolgens met mijn vriend Chris “geskypt”. Hierna terug in het hostel een beetje comedy op youtube gekeken en om 20.00 de lekkerste hostel maaltijd van de week gegeten
(rijst, kip en op woensdag zelfs een toetje, custard). Ook tussendoor ‘Times of India’ doorgebladerd en voor jullie wat stukjes gefotografeerd…zie onderaan.
Aan het eind van de avond met mijn kamergenootje Pooja gekletst, die mij ervan overtuigd heeft de volgende boeken te lezen ‘The Kite Runner’ en ‘Shantaram’. Shantaram mag ik van haar lenen en kan ik me wagen aan entertainment met een wat hogere intellectuele waarde…

Dag 38 in Mumbai

2010-08-31T00:41:00.000-07:00

Vandaag heb ik meegedaan met Foundation 2 en vond het een zeer goede les. De docent “Kosha Miss” kwam niet al te laat opdagen en we hebben wat adavoes (vastgelegde oefeningen in de bharata natyam) gedaan en stuk uit een bharata natyam item ‘jatisvaram’. Het ging redelijk snel allemaal, maar dat vond ik juist de uitdaging en aan het einde van de les had ik het hele stuk wat we aan het oefenen waren. De docent legde prima uit en gaf ook correcties aan iedereen.
Voor de rest werd er na de pauze het één en ander verteld over het schoolreisje, tijden en station van vertrek en wat huishoudelijke mededelingen. Het zal ook daar veel regenen dus een regenjas is geadviseerd.
Mijn les hoefde ik verder niet voor te bereiden of door te nemen, omdat het gisteren niet doorging. Ik heb dus in de rest van de tijd weer wat op mijn laptop gedaan. De hoogtepunt is dat ik een plekje heb gevonden waar ik in ieder geval rustig op mijn laptop kan werken en meerdere stopcontacten waar ik al mijn elektrische apparatuur kan opladen.
De balletles verliep soepel en ik was zeer tevreden. Na het lesgeven heb ik altijd een ongelofelijke honger, maar dan moeten we toch nog een eindje met de riksja terug. Choshika wilde even opfrissen in het hotel en wilde perse bij “Coffeebean” eten omdat je daar rustig kunt zitten en je laptop kunt opladen, bovendien is het in verhouding redelijk goedkoop. Inmiddels ken ik alle gerechten en heb ik toch maar weer lasagna besteld. De tijd ging snel, zodat we precies op tijd terug waren in het hostel. Ik moest mijn internet nog ‘rechargen’ en met wat “bhai, bhai, jaldi se, please’ kon ik de drukte manoeuvreren. We stonden 21.58 voor de deur…gesloten deuren. Even raakte ik in paniek, maar al gauw ging de poort open. Terug in mijn kamer las ik een artikel van Pooja, mijn kamergenoot, het was een verhaal over het reizen per trein in Mumbai. Leuk en goed artikel. Ze doet sinds kort een cursus journalistiek. Ik heb haar gevraagd mij het artikel te mailen, zodat ik het morgen op mijn blog kan plaatsen. Zo kunnen jullie je van het weekend als ik in Matheran ben, toch nog amuseren met goed leesvoer. Lisete, Saroja, Anjani, ‘S.’ en Rochelle waar blijven jullie reacties..?

Les gecanceled...

2010-08-30T00:08:00.000-07:00

Vandaag ben ik alleen naar school gereisd. De andere meiden die bij mij op school zitten en in dezelfde hostel verblijven, vertrekken laat en komen dus ook laat de les binnen...niet mijn stijl. Ik kom graag eerst tot rust van het weer en verkeer en ga graag fris, opgewarmt, uitgerekt en uitgestrekt de les binnen.
Ik heb twee bharata natyam lessen meegedaan, eerst met foundation 1 en daarna met foundation 2, beide van "Radhika Miss". Bij de eerste les kwam ze de laatste 20 minuten (van een uur) binnen en hebben we hooguit in totaal 5 minuten "gedanst" en in de tweede klas heeft ze ook voornamelijk gepraat...waarover? Geen flauw idee, ik hoor niks door het verkeer en heb ook eigenlijk weinig interesse...we horen toch een dansles te krijgen! Gelukkig nam ik de voortouw in de eerste les, en hebben we bijna alle oefeningen - die tot nu toe behandeld zijn - gedaan. Helaas kwam "aunty" binnen, de oudste in deze les, die ongelofelijk veel praat i.p.v. danst. Ik heb er echt geen probleem mee dat ze ouder is (ben zelf ook aan de oude kant voor dansen 27 jaren achter de rug...), maar jammer dat ze de flow van onze oefensessie verstoorde.
Daarna verder in beide lessen wat oefeningen gedaan, waarvan ik de meeste kende van mijn dans docent in Nederland (Nisha Nannan).
Na zelf les gevolgd te hebben, ben ik naar de kleedkamer gegaan en het gewoonlijke gedaan; wat verslagen geschreven, blogs bijgewerkt, gemaild, wat aanpassingen gedaan voor mijn les en mijn les uitgewerkt en voorbereid.
15.00 was ik klaar om mijn les te starten. Nadat ik alles had klaargezet (de speakers, mijn camera, stoelen), werd aan mij gemeld dat mijn les gecanceled is vanwege het weer...Ik ben lang genoeg in Mumbai om te weten dat het weer zoals gewoonlijk is en dat het verder vandaag niet erger dan normaal is. Ik ben behoorlijk kwaad, gezien ik tot op heden met te weinig decibel van de pc speakers les geef en tot nu toe zoveel lessen geschrapt zijn vanwege 'bijzondere dagen'; vanwege de workshops, begon ik een dag later=1 dag, 2 dagen gecanceled vanwege 'raksha bandhan', 1 dag vanwege 'schoolreisje', 1 dag vanwege 'het weer', 1 dag vanwege 'Krishna Janamashtmi' (Krishna's geboortedag)...reken maar uit!Geen reden om dit alvorens aan mij bekend te maken, vanwege het aantal uren dat ik voor mijn stage moet maken. Ik ben zowel de docenten, het personeel en de studenten behoorlijk zat (zachtjes uitgedrukt) en mijn plezier en motivatie tot het lesgeven is behoorlijk aan het dalen. Ik doe mijn uiterste best om zo goed mogelijke kwalitatieve lessen te verzorgen...waardering, dankbaarheid, medewerking, ondersteuning, interesse?Dat is het laatste wat ik hier zal vinden.Helaas.Het is geen makkelijke klus om mij niet door deze zaken te laten beïnvloeden.
De tijd van de les heb ik gebruikt om een combinatie te maken...althans ik heb een poging gedaan. Er kwam niet veel soeps uit en na een dik uurtje was ik al moe, helemaal uit conditie.
Eenmaal 'uitgedanst' ben ik meteen naar 'huis' gegaan. Hierna heb ik niet veel meer gedaan, wat comedy gekeken (op youtube), een 'koude emmer' (= douche) genomen, gegeten, geslapen, mijn frustatie geuit bij mijn kamergenootje die mij toch wist op te vrolijken.
Mijn plastic bakjes helpen niet en de mieren zaten toch weer in mijn vezelrijke voedsel te chillen...bah..bahlen..balen. Morgen school. Donderdag vrij, Krishna's verjaardag en vrijdag naar Matheraan. Jullie zullen dan helaas een weekendje moeten wachten op mijn blog. Morgen en donderdag in ieder geval weer vers leesvoer!

Missie "Sandalen"

2010-08-29T00:45:00.000-07:00

Gisteravond wilde internet niet werken (dus verder geen portie comedy gehad) en vandaag was het nog steeds het zelfde verhaal. Geen supervisie dus.
Nadat Tineke klaar was met lesgeven, hebben we afgesproken op Bandra station. Ik stel voor om bij Linking Road te gaan shoppen (daar is Linking Road bekend om). We eten eerst van bij MC Donalds en we gaan op stap; Adidas, Nike, Reebok, Pepe Jeans, Calvin Klein, Mango en nog wat andere bekende winkels. Dit allemaal in de regen.
De winkels zijn redelijk klein en binnen 2 minuten heb je de gehele collectie al gezien, ook kwa prijzen valt het tegen en is het omgerekend dezelde prijzen als in Nederland.
Ik heb nog steeds sandalen nodig waarmee ik minder snel zal uitglijden. Ironisch genoeg, komt mijn grote angst bij Tineke tot werkelijkheid en valt Tineke op haar "poep" (dit is Belgisch voor "achterste"). Eventjes geschrokken, moeten we daarna er best om lachten! We gaan winkel in en winkel uit en heb kom weinig sandalen tegen die mij bevallen. Uiteindelijk kom ik wel wat tegen bij een winkel voor ongeveer tien euro. Ik bedenk me dat ik dat soort sandalen niet in Nederland zal dragen en dat ik het als extra bagage niet mee zal nemen...Tineke denkt dat de zoektocht voorbij is, maar ik stel haar teleur. Ik zie wat kraampjes aan de overkant en begin met mijn onderhandelingen. Bij het tweede kraampje slaag ik en heb ik een paar sandalen geregeld voor maar liefs 200 roopie (ca. 3.30 euro,) kijk en dan is het geen slechte prijs voor "wegwerp sandalen". Ik trek ze aan en voel een moment van geluk, ik hoef niet meer als een oma te lopen en voel mij stukken veiliger in deze sandalen. Nadat de missie volbracht is, koopt Tineke nog wat cadeautjes voor haar zus en vertoefen we ons in mijn vaste tent, Coffeebean. We eten pasta en kijken wat filmpjes van Tineke's lessen in India, het ziet er leuk en komisch uit! Nee niet Tineke, de leerlingen...Na ons dagje uit, nemen we de riksja, ga ik met Tineke mee naar Bandra station en ga ik weer terug naar het hostel. Ondanks de regen heb ik het ontzettend leuk met Tineke gehad en kijk ik uit naar onze volgende date!
En morgen weer school...
O ja...mijn vezelrijke producten zijn niet alleen door mij geliefd, maar ook door de mieren hier, want mijn producten ingepakt in plastic en weer eens in een plastic bak maakt geen donder uit...Even een moment van boosheid, maar jah, dat heeft weinig zin. De helft moeten weg gooien en de helft was gelukkig nog miervrij...Liever in mijn eten, dan in mijn bed...dat wordt lekker slapen vannacht..!

Kleren wassen en boodschappen doen

2010-08-28T00:36:00.000-07:00

Vandaag was een goede dag. Het was lekker weer en heb wat dingetjes kunnen doen.
S'ochtends toch zelf de was gedaan, want kreeg van de week een beige broek met blauwe vlekken..die blauwe vlekken horen er natuurlijk niet op.
Voor de rest wat boodschappen gedaan, wat meergranen en vezelrijke producten, verse ananas (smaakt ok), 10 liter water gehaald (terugweg met de riksja), plastic bakken om mijn eten te bewaren en vooral ter bescherming van mieren, een mok voor koffie en thee en op school, die ik met mijn waterkokertje kan maken, die ik in de hostel niet mag/ kan gebruiken. Voor de rest heb ik weer eens in Coffeebean gezeten en mijn blogs en administratie bijgewerkt. Morgen met mijn supervisor evalueren en reflecteren en daarna met Tineke op stap en in de buurt beetje winkelen.

Naar National Centre of Performing Arts: Leela Samson

2010-08-27T06:55:00.000-07:00

Vandaag wilde ik eigenlijk mee doen met de les, maar de meiden van het hostel waren iets te laat, dus moesten we best lang op de bus wachten en waren we te laat op school.(Normaal gesproken ga ik met Choshika met de riksja, maar zij had vrij en had ik besloten dat ik toch nog een keer de weg met de bus wilde weten).
Ik had dus besloten om dan toch maar niet met de les mee te doen en weer eens in de kleedkamer te zitten. Ik waande me even alleen te zijn en rust gevonden te hebben. Maar al gauw kwamen de studenten binnen wandelen en begon het gekakel al weer... Ook duurde het niet lang voordat het "geklingel" van de nattuvangams weer kon beginnen.
Ook ondervraging van welk deel van India ik ben en tot welke kaste ik behoor houdt ook niet op...Raar dat mensen zich nog steeds druk maken over welke kaste enzo.
Vaak vragen ze mij om Hindoestaans te praten, dat doe ik dan een beetje en zeggen ze dat het klinkt zoals de mensen in Bihar spreken (Bhuchpuri)...blijkbaar de meest "illiterate people" en lage status...Bedankt hoor voorouders om naar Suriname te gaan en bedankt (met vraagteken) ouders om naar Nederland te komen?
Enfin, om 15.00 heb ik een iets kortere les gedaan met uitleg en uitwerking van techniek. Ik heb het een en ander uitgelegd, gedemonstreerd, opdrachten gegeven (voor de uitdraaispieren, hen elkaar laten corrigeren en het was erg productief. Eigenlijk zou ik om 16.00 eerst naar het hostel gaan om mijn tassen (elke dag sjouw ik met grote zware rugzak en extra tas waar mijn laptop, papieren, camera en kabels) te droppen en even op te frissen. Nader inzien vond ik het niet zo een goed idee met het verkeer en drukte en ben ik met al mijn bagage naar Churchgate gegaan. Het regende en op Andheri station was het spek en spek glad, als ik me niet zou vasthouden en als een oma zou lopen, zou ik zeker weten uitglijden.
Enfin, alles is onprettig als het regent, het is vies, allemaal van die vieze zwarte spetters op je kleding, riksja's zijn nat (lijkt het alsof je in je broek geurineerd hebt), voeten zijn zwart van de viezigheid en op straat met tassen en paraplu door het verkeer heen worstelen. Goed..eenmaal toen de drukte in de trein wat minder was, begon ik langzaam weer bij te komen en aangekomen in Churchgate was het droog. Ik ben naar een tentje gelopen en vijf minuten later kwam Tineke ook aan. Zo begonnen we aan de viering van mijn verjaardag. We hebben eerst wat gegeten en gedronken en ging de tijd ontzettend snel. Snel met de taxi naar NIPA en hebben we genoten van de bharata natyam voorstelling. Het was een anderhalf uur durende voorstelling en werden er vooral verhalen over "Lord Shiva" uitgebeeld. De voorstelling werd afgesloten met een abstract, ritmisch item die ik toch wel het toppunt vond. De danseres maakte wel een aantal foutjes (passen vergeten en kon het snelle ritme van muziek niet vasthouden en verloor aantal keer balans), maar al met al een redelijke voorstelling. Een kijker zonder voorkennis had de "foutjes" waarschijnlijk niet eens opgemerkt. Na de voorstelling moest ik meteen weg omdat ik voor 22.00 terug moet zijdn in het hostel. Tineke en ik nemen een stukje taxi samen, ik ga verder met trein en neemt als laatst de riksja vanaf het station naar huis. Ik vind het jammer dat ik niet wat meer met Tineke heb kunnen chillen, maar als het weer goed is, spreken we zondag weer af en gaan we shoppen in Bandra en naar Juhu Beach.
Duimen jullie voor goed weer voor ons...?!

Studenten aan het werk met mijn opdrachten.

Tineke pizza en ik noodles.

Bij het NCPA

Foto en filmen mag natuurlijk niet...

Lesgeven dag 3

2010-08-26T00:23:00.000-07:00

Vandaag heb ik weer eens tot aanvang van mijn les in de kleedkamer gezeten. Ondertussen weten jullie al dat ik tot op heden nog steeds probeer om mijn werk hier te doen; skypen met mijn moeder, verslagen schrijven, blogs bijhouden, mijn mail checken, lessen voorbereiden en ga zo maar door. De herrie wordt met de dag erger, want tegenwoordig wordt hier ook geoefend met de nattuvangam, dat zijn handcimbaaltjes die gebruikt worden bij de begeleiding van bharata natyam. Die dingen maken ongelofelijk veel geluid, waarvan de tonen mijn hoofdpijn cellen in mijn hersenen activeren...Voor de rest lijkt de kippenhok met de dag erger te worden. Vandaag heb ik wat oefeningen van de ballet les herhaald en een introductie les moder gedaan. In de eerste les kon ik de vooruitgang zeer zeker zien, ik dacht dat het strekken van de voeten een onmogelijke klus was, maar met de juiste uitleg en aanwijzingen begint het er steeds beter uit te zien. De moderne les vonden ze natuurlijk veel leuker en werd enthousiast ontvangen. Na mijn les, met riksja naar huis, even opfrissen en gegeten bij Mocha Mojo, dit keer: aardappelpurree met kippeworstjes, yummie! Ook had ik "country lemonade" besteld, volgens mij was dat pure niet aangelengde limonade. Ik ben een zoetekauw, maar dit ging mij net iets te ver...Ik heb op risico mijn limonade met ijs gedronken (Choshika vertelde dat zij nergens last van had) en dit klopt, want heb hier verder geen last van gehad. Na wat slokjes toch maar een flesje water besteld en zelf aangelengd. Thuis weer even mijn dagelijke portie comedy series gedownload en gerelaxed.Morgen dag 4 lesgeven en naar de bharata natyam voorstelling! Joepie!

Mocha Mojo

Leerlingen leren de wals pas tijdens de ballet les.

Nattuvangam oefenen in de kleedkamer.

Nachtelijk bezoek

2010-08-25T02:10:00.000-07:00

Ik hoopte dat het vandaag wat rustiger in de kleedkamer zou zijn, zodat ik rustig mijn danscombinatie kon voorbereiden. Het was een ongelofelijke kippenhok en ik werd echt letterlijk gestoord.
Na mijn poging tot voorbereiden ben ik rond 14.00 met mijn tweede les gestart. Er waren weer 8 leerlingen aanwezig, waarvan alleen twee die ook met de vorige les hadden meegedaan.
Ik heb een aantal nieuwe oefeningen bedacht voor het strekken van de voeten (wat erg belangrijk is in ballet/ moderne dans). Ik ben tevreden over mijn nieuwe oefeningen en ook de studenten doen hun best. Het strekken van de voeten kost hun veel moeite en ook het houden van een correcte houding tijdens de oefeningen is erg lastig voor ze. Het is warm en klam in de ruimte en na de les voel ik me erg vies en hunker naar een douche. Helaas zal ik moeten wachten totdat ik terug in het hostel ben om vervolgens mijn emmertje met koud water te vullen…
Ik ben erg moe en besluit het vandaag rustig aan te doen en niet weer direct achter de laptop te gaan zitten. Ik neem mijn koude emmer douche…Op het moment dat ik mijn ogen dicht doe en bijna de poort tot dromenland passeert belt mijn lieftallige moeder en is mijn slaap compleet verstoord…
Later op de avond eet ik wat rijst met een klein stukje kip (meer dan dat stukje krijg je niet) en custard als toetje. Na mijn maaltijd besluit ik wat comedy series op mijn laptop te kijken via youtube. Ondanks dat het uploaden ontzettend lang duurt, kijk ik wat stukjes (van My wife and Kids en Everybody Hates Chris) en heb mijn nodige portie ontsnapping weer gehad :D
Rond 03.00 in de ochtend moet ik naar de wc en terug in bed kijk ik op mijn mobiel hoe laat het is. Het lampje van de display gaat aan en ik zie onverwacht bezoek van mieren. Ik schrik en wil gauw van mijn bed vluchten... valt vervolgend mijn muskietennet naar beneden…Gelukkig heb ik mijn zaklamp (want de lichten zijn automatisch uitgeschakeld, waar we dus geen gebruik van kunnen maken). Ik haal de lakens van mijn bed, schud alles weg en spuit nog wat deet (muggenspray) op mijn matras. (Ondertussen is mijn kamergenootje wakker en denkt dat ik het in mijn broek gedaan heb..hahah)Na deze gebeurtenis voel ik overal (psychische) gekriebel en kan niet meer slapen. Op naar de kippenhok…

Dagbesteding in Coffeebean

2010-08-24T02:07:00.000-07:00

Vandaag was het dus Raksha Bandhan en hadden we vrij van school. Helaas mochten we niet in het hostel blijven en zat uitslapen er niet in. Ook vandaag heb ik grotendeels van mijn dag besteed in Coffeebean. Mijn afspeellijsten in Itunes gemaakt en verslagen en blogs geschreven.
Mijn plan was eigenlijk wat sandalen te halen, maar het heeft weer constant geregend. Als het regent is het op vele plekken spekglad en de slippers die ik nu draag, zijn erg gevaarlijk..!
Vandaag lekker lasagna gegeten en terug in het hostel geprobeerd een danscombinatie (dans aan het einde van de les) te maken. De kamer is erg klein en het wilt niet echt lukken…

Uitstapjes in zicht!

2010-08-23T23:41:00.000-07:00

Choshika en ik hebben besloten om vandaag niet naar school te gaan en ik heb mijn les geannuleerd, morgen is het namelijk Raksha Bandhan (broer-zussen feest) en de meeste studenten houden dan een langer weekend (sommigen blijven in het weekend langer thuis, omdat ze buiten Mumbai wonen). Ik wil een constante groep en als ik steeds andere leerlingen heb, kan ik steeds opnieuw beginnen i.p.v. het opbouwen en uitwerken van de lesstof. Morgen is er dus geen school vanwege Raksha Bandah en zal ik woensdag hopelijk starten met een goede structurele les.
Vandaag zal ik proberen om een selectie van muziek te maken die ik voor mijn moderne les zal gebruiken en terug in het hostel zal ik proberen zoveel mogelijk voor te bereiden.
Ondertussen heb ik een selectie gemaakt van Enya, percussie cd’s, Brent Lewis, Philip Glass en nog wat andere artiesten. Voor de rest heb ik al mijn blogs bijgewerkt met wat foto’s en video’s. Dus een aanrader om even terug te scrollen naar de oude blogs, waar nu dus meer foto’s en video’s bij staan.
Voor de rest in Coffeebean pasta in tomatensaus besteld, redelijk okay. En terug in het hostel eet ik later witte bonen en een groente dat “keraila” heet Surinamers/ Hindoestanen kennen dit ook; een bittere groente met een komkommer-achtige vorm, maar van de buitenkant geribbeld/ stekelig. Het is gelukkig niet zo pittig en hoop zo toch mijn portie vitaminen naar binnen te werken.
Op school zullen we het eerste weekend van september op “schoolreisje” gaan (naam van de plek weet ik niet meer), maar het is net een stukje buiten Mumbai. We vertrekken vrijdag, overnachten op vrijdag en zaterdag en zondagavond gaan we weer terug. Dit voor de prijs van maar liefs 33 euro en verblijf in een middenklasse hotel..ik ben benieuwd..!
Aanstaande vrijdag ga ik met Tineke op stap, want zij had nog een verjaardagscadeau voor mij in petto; we gaan naar een bharata natyam recital kijken in het NCPA (National Centre for Performing Arts). Het optreden zal uitgevoerd worden door Leela Samsom uit Chennai van de Kalakshetra school (hier wilde ik dus héél graag heen, maar het lukte niet om dit van te voren vanuit Nederland te regelen). Ik heb er heel veel zin in en vind het superlief van Tineke! Vrijdag zal ik dus ook eerder stoppen met mijn les, omdat het reizen hier nogal tijdrovend is en vooral in de spits. Hopelijk kunnen we vooraf aan de voorstelling nog wat eten. Ook heb ik met Tineke gesproken over haar ervaringen tot nu toe en ook zij ervaart geen waardering vanuit de organisatie waar zij les geeft (Shiamakh Davar), ook daar zijn zij niet optimaal georganiseerd en is ontbreekt het aan het nakomen van afspraken en duidelijkheid. Aan het einde van de dag spreek ik nog met moederlief en praten we over mijn verhalen en over hoe het allemaal in Nederland is. Ik heb begrepen dat het ook daar veel regent…daar heb ik geen last meer van als ik terug ben!

Paar dagen de kamer helemaal voor mijzelf!

2010-08-22T22:17:00.000-07:00

Gisteren zijn mijn beide kamergenootjes Pooja en Taruna vertrokken naar respectievelijk Chandigar en Agra, vanwege “Raksha Bhandan” (een Hindoestaanse broer-zus viering). Pooja komt echter dinsdag weer terug en Taruna pas over twee weken!
Vandaag probeer ik dus zoveel mogelijk voor te bereiden voor de moderne dansles…Ik kom er achter dat I-tunes op de één of andere manier niet alle muziek van mijn pc gekopieerd heeft en baal als een stekker! Kijk dit is de reden waarom ik niet zo dolletjes ben op Apple producten…
Enfin, ik heb geworsteld met muziek en heb maar liefst….ja maar liefst 3 oefeningen voor bereid. Mijn I-pod batterij is inmiddels ook al leeg en baal er echt van dat we geen gebruik mogen maken van de elektriciteit, echt belachelijk! Het is simpelweg niet zo heel praktisch om steeds heen en weer te reizen alleen voor het opladen van apparatuur…
Ik moest wel even ontsnappen van mijn kamer, de lesvoorbereiding en het hostel, maar voordat ik het wist had ik bijna een auto en bestuurder aangevallen met mijn paraplu. Ze rijden je hier echt over en hoe groter de auto des te idioter de bestuurder. Ik vond het te belachelijk dat ik tijdig overstak en dat die vent me nog wilde plat walsen…! Hij schrok gelukkig wel van mijn reactie (en ik ook hoor) en
dat is maar goed ook!Heb in ieder geval wat meergranen chips en een mango drankje gekocht en nog even met Choshika op de kamer gechild, voordat ik verder ging met mijn voorbereiding. Ben nu bijna aan het einde van mijn verhaal en maak me al weer zorgen over de tijd, want voor 23.00 gaan alle lichten automatisch uit…Lief hoor ma dat je gebeld had, maar ik stond wel weer in de duisternis van de nacht mijn tandjes te poetsen...en ik wordt gek van de jeukte, wwhaaaaaaa!!! (O ja en tandpasta helpt geen donder hoor...maar bedankt voor de tip..desinfectie gel voor de handen helpt iets beter als ik het open gekrabt heb/ ik kan de jeuk echt niet uitstaan...)

Supervisie via Skype

2010-08-21T22:16:00.000-07:00

Vandaag heb ik om 14.00 een afspraak met Nisha, mijn bharata natyam docent die ik gekozen heb als mijn supervisor. Het is toch wel fijn om met iemand te spreken die weet hoe het reilt en zeilt in Mumbai. Het was best rumoerig in Coffeebean en volgens mij sprak ik behoorlijk asociaal luid, de Skype verbinding was niet optimaal, maar was toch erg fijn om met Nisha gesproken te hebben. Ik ben vooral tot andere inzichten gekomen en vooral gedwongen om na te denken over het loslaten van de gang van zaken in Nederland. Ik erger me vooral aan het feit dat ik niet de faciliteiten krijgen, die wel beschikbaar zijn, maar als gevolg van de houding van de mensen hier, niet tot mijn beschikking krijg. Er staan namelijk grote speakers in de zaal waar ik les geef, maar Umar Rele negeert mijn verzoek om uit te zoeken hoe ik mijn i-pod op de speakers kan aansluiten. Gelukkig heb ik wat tips van mijn supervisor gehad om toch nog eens een poging te wagen om de speakers te bemachtigen. De rest van de dag zijn we (natuurlijk Choshika en ik) in onze vaste tent gebleven en zijn we 19.00 terug naar het hostel gegaan. Dit is de tijdstip dat de “dhobi walla” schone kleding komt brengen en vuile was komt ophalen. Ik mis wel de schone, frisse geur van de was in Nederland en echt schoon ziet het er niet uit…het is gelukkig wel droog! Hierna gaan we naar onze tweede plek Mocha Mojo en verorberen een wat kleinere maaltijd; ik een lekkere noodle soep en Choshika een salade. We hebben maar af gesproken om niet meer zoveel te zondigen en niet al te vaak de lekkerste en zoetste toetjes en gerechten te bestellen. Het had vandaag ook weer zo hard geregend dat we in de riksja een straat passeerde dat wel 30 centimeter onder water stond..tja helaas had ik mijn camera niet bij me! Ik hoopte alleen maar dat we niet in de weg vast zouden te komen zitten (omdat de gaten in de weg nu niet zichtbaar meer was) en dat het water niet in de riksja zou stromen. Op de terugweg liet Choshika mij ook nog een kleine supermarkt zien, waar ze tot mijn grote verbazing ook meergranen en echte bruin brood verkochten en ook ander vezelrijke producten (die ik nog niet eerder in de grotere en kleinere supermarkten had gezien). De prijzen waren wel echt aan de hoge kant (bijna 4 euro voor meergranen crackers), maar goed, gelukkig is alles buiten deze winkel erg goedkoop! (dat compenseert …) Ik zal mijn “gouden” crackers goed opbergen, want mijn vorige crackers waren verorberd door de meest minuscule mieren die ik ooit gezien heb..!

Regen buiten bij het hostel waar we eten. Het lijkt niet zo erg op de video, in het echt is het stukken erger.

In het weekend zitten er voornamelijk koppeltjes in Coffee Bean.

Eerste dag lesgeven en naar KFC!

2010-08-20T22:14:00.000-07:00

Ook vandaag zit ik weer eens een keer aan de kant, en dat nadat ik elke keer zo loop te worstelen om mijn sari behoorlijk aan te trekken (het is best lastig hoor!) . Blijkbaar is de les op het rooster gewijzigd, maar geen reden om dat op het rooster aan te geven of dat op zijn minst aan te geven (het gaat om een vaste wijziging). Ook nu hebben de leerlinge een abhinaya les en vind het maar erg jammer dat ik weer eens aan de kant moet zitten…Na de les neem ik nog eens mijn eigen lesplan door, zodat ik straks niet te veel op mijn blaadje hoeft te spieken.
Ondertussen wordt ik door het hoofd Umar Rele gevraagd of ik naar haar kantoor wil komen. Uiteraard heeft ze weer over hele andere zaken dan dat wij hadden afgesproken. Ze probeert zo veel mogelijk leerlingen in mijn les te proppen, terwijl de ruimte al behoorlijk klein is en bovendien wilt ze studenten van verschillende niveau’s in een klas…Daarboven op geeft ze aan dat ik mijn ipod op de een paar pc speakers kan aansluiten…Ik weet bij voorbaar al dat het verkeer en de herrie van buiten beter hoorbaar is dan de muziek voor mijn les…
Het lesgeven was in ieder geval leuk. De leerlingen waren enthousiast en gelukkig waren er maar 8 studenten aanwezig, omdat de meesten om de een of andere reden weg moesten.
Het was toch anders met stoelen in plaats van een ballet barre en zonder spiegel, ook in het Engels maakt toch enig verschil. De studenten deden erg hun best en het zag er eigenlijk best komisch uit. Ik weet in ieder geval wat het niveau is en dat ik mijn lesmateriaal hier en daar moet aanpassen en dat ik toch nog meer opbouwende oefeningen moet maken.
Na het lesgeven gaan Choshika (die nu dus ook een van mijn studenten is) naar KFC. Het eten is okay en de eerste plek waar we gaan zitten voelen we druppels (van de lekkage) op ons hoofd. Niks ernstigs ofzo, maar het is toch “anders” dat er geen dag voorbij gaat zonder iets “vreemds” mee te maken, of dit nu te maken heeft met de mensen of gewoon de praktische zaken

Een geschimmelde handtas en naar de schoonheidssalon

2010-08-19T22:13:00.000-07:00

Vandaag ben ik met Choshika naar de schoonheidssalon geweest en het was er geweldig; benen, armen, oksels, “snorretje” en wenkbrauwen, alles bij elkaar voor maar liefs 10 euro. Zijn er toch nog voordelen in India. Het was er netjes en schoon en het personeel was super vriendelijk.
Mijn handtas daarentegen was niet zo heel fris, ik had besloten om vandaag niet met mijn grote tas op stap te gaan, maar mijn handtas te voorschijn te halen…Deze was van binnen beschimmeld, na een beetje schoonmaken was deze gelukkig weer bruikbaar, maar toch ongelofelijk hoe vies en vochtig het hier is, dat zelfs je opgeborgen spullen in een afgesloten koffer toch nog risico lopen!
Nadat ik als een prinses uit de salon liep, was de pret nog niet voorbij, want Choshika nam me mee naar een nieuwe, leuke, trendy tent waar we hebben geluncht “Mocha Mojo”. Een behoorlijk groot en gevarieerd menu, ik had bagels op en samen met Choshika een ongelofelijk heerlijke warme chocolade fudge gedeeld…de smaken en de stoffen gingen rechtstreeks naar mijn hersencellen en ik voelde me daadwerkelijk een beetje high van de chocolade!
Terug in het hostel, moest ik helaas weer terug naar de werkelijkheid. Mijn kleding die ik al drie dagen geleden gewassen en opgehangen heb, is nog steeds nat en besluit mijn kleding maar droog te strijken…ook dit wilt niet helemaal lukken, maar in ieder geval stukken droger als voorheen.
Morgen is het mijn eerste dag les geven en hoop dat ik de faciliteiten tot mijn beschikking heb, zoals ik dat met de school heb afgesproken.

Workshops op Nalanda

2010-08-18T22:11:00.000-07:00

Vandaag zijn er geen reguliere lessen, maar workshops nog steeds in het kader van de 25 jarig jubileum. Ik ga kijken naar de workshop van de master studenten en het ziet er erg leuk uit. Er wordt vooral aandacht besteed aan de ‘abhinaya’ ofwel de expressie. Ik krijg echt zin om mee te doen, maar de laatste tijd betrap ik mezelf erop dat ik veelal aan de kant zit te kijken…helaas! (Vaak op commando van de docent hoor!)
Na de workshops ben ik in de kleedkamer verder gegaan met het voorbereiden van mijn balletles, waarvan de eerste les aanstaande vrijdag zal plaats vinden. Het is toch echt lastig werken, als je voortdurend door allerlei enthousiaste en geïnteresseerde studenten word ‘onderbroken’.
Meestal wacht ik op Choshika totdat zij klaar is, en daarna gaan we meestal terug naar het hostel. Vandaag zijn we echter naar de Star Mall gegaan; ik had wat spullen nodig en tegelijkertijd kon ik haar “de normale” supermarkt (zoals wij die kennen) introduceren. In Bandra, de locatie waar wij verblijven heb ik tot nu toe geen malls gezien zoals in Andheri (waar ik voorheen verbleef). Het heeft voor de rest vandaag weer ontzettend hard geregend, op sommige wegen stond het water erg hoog.
Terug in het hostel was er rijst en kip; zonder de pittige saus was het best lekker en er is op woensdags zelf een toetje; custard met banaan er door heen. Het is helaas niet zo dat er elke week iets anders is, maandag tot en met vrijdag is er voor elke dag een vaste maaltijd…
Morgen is het “Parsi” soort Nieuwjaar viering en hebben we een dag vrij. Dat wordt lekker uitrusten!

(artistieke foto he? :D )

OPLETTEN en LUISTEREN!

De gangen op school als het geregend heeft.

In de kleedkamer met laptop

2010-08-17T00:12:00.000-07:00

Vandaag heb ik gekeken naar de les/ klas, die ik vanaf deze week wil gaan volgen. Het materiaal en de oefeningen zijn wat ingewikkelder en de docent is erg streng. Ik vind het nog steeds raar, dat de docenten maar binnen lopen wanneer ze daar zelf klaar voor zijn. Soms is het nog minder dan 40 minuten les over. De docent is erg streng en heeft de pik op het meisje die eigenlijk het beste van de klas is. De klas bestaat uit maar liefst 5 studenten, 4 meiden en een jongen.
Voor de rest heb ik vandaag mijn laptop maar naar school meegenomen, zodat ik wat werk en verslagen kan tikken. Zelfs dit is problematisch, want er is maar 1 stopcontact in de kleedkamer en deze wordt door alle studenten gebruikt om hun telefoons op te laden. De jongeren zijn dol op telefoneren, zo ook in het hostel. Mijn huisgenoten zitten elke avond uren aan de telefoon, ongelovelijk! Gelukkig heb ik van die oordopjes en zo een ooglap! Vandaag heb ik maar al mijn noedels en pasta naar school meegenomen (om weg te geven), het enige voedsel die ik hier makkelijk zelf kon bereiden. Ook dat gaat helaas niet meer, gezien niemand gebruik mag maken van de keuken in het hostel. (Ik dacht eerst misschien is er een keukentje op school, dat is er dus niet)
Voor de rest is het toch vreemd, dat er geen wasmachines zijn, maar dat de mensen hun kleding laten wassen door een "dhobi walla" die dat met de hand doet.
Ik zit bij de stopcontact naast de deur en elke keer dat de deur open gaat, krijg ik de toiletaroma naar binnen. De wc's zijn ontzettend vies en het stinkt!
Sommige "Nederlanders" vinden dat ik me moet aanpassen, maar ik zou graag willen weten hoe!? Hoe ga je naar de wc zonder toiletpapier (ik neem zelf wel tissue mee hoor)met een vloer die nat is van het water waarmee je voorgangers zich mee afgespoeld hebben? Hoe maak ik mijn schoolwerk zonder electriciteit tot mijn beschikking? Hoe bereid ik mijn lessen voor, zonder ruimte en stereo of speakers voor mijn I-pod/ cd-speler? Douchen met een emmer vind ik niet erg hoor, maar zo zie je maar hoe ongemakkelijk het word als dagelijkse zaken niet meer vanzelfsprekend zijn. Enfin, het was mijn eigen keuze om te verblijven zoals de lokake studenten en hoe ongemakkelijk dan ook, is het een ervaring op zich om mee te maken hoe de mensen in een ander land leven. Voor mensen die als toerist op vakantie gaan (en in een midden klas of luxe hotel verblijven) is het gemakkelijk om te zeggen om je "aan te passen" maar het is natuurlijk heel anders als je het zelf mee maakt!

Pooja aan het afwassen

Taruna

Telefoons opladen en strijk "tafel"

Lectures en optredens op school

2010-08-15T23:21:00.000-07:00

Vandaag is het een speciale dag op school, want het is 25 jarig bestaan. Deze week zijn er daarom speciale activiteiten. Vandaag start de dag officieel om 13.00, maar loopt gauw uit en start pas rond 14.30. Helaas was het vanochtend niet echt uitslapen, want om 10.00 moet iedereen weg zijn uit het hostel. Ik ben met Choshika naar onze favoriete tent gegaan, waar we gezeten en gechild hebben. Het is erg leuk met haar, maar het is toch wel vervelend als je niet gewoon "thuis op je kamer" in het hostel kunt blijven en je werk kunt doen, je betaalt er immers huur...Maar goed, we nemen de taxi naar school en komen tot de conclusie dat het net zo duur..goedkoop is als de riksja. We zijn op school gearriveerd en ik wordt al meteen aangesproken dat als ik wil filmen, alsnog weer toestemming moet vragen aan Kanak Rele, de directrice. Ik wacht eerst in de kleedkamer, terwijl één van de studenten zich klaar maakt voor het optreden dat ze later op de dag zal verzorgen. Ik loop naar beneden, en de ietwat (eigenlijk behoorlijk) arrogante directrice geeft haar toestemming met de daarbij horende aanvullende onnodige opmerkingen. Enfin, de lecture gaat over symbolen in de Sanskriet en poezie in Sanskriet. De gastsprekers spreken echter veel Hindi, nauwelijks Engels en ik besef dat je zeker achtergrond kennis moet hebben, wil je begrijpen waar het over gaat. Ik kan er geen touw aan vastknopen, het is warm in de auditorium en niet alleen ik, maar ook andere studenten en docenten zijn aan het knikkebollen. We zitten maar liefst iets meer dan 3 uur achter elkaar naar sprekers te luisteren over ingewikkelde onderwerpen. Omdat niet alle stopcontacten werken (voor mijn camera), zit ik op een ongelukkige plek, waar de mensen steeds langslopen. Zo ook de directrice, die geen goed zicht heeft en tegen m'n voeten aanloopt. Natuurlijk is dit niet haar fout en ze reageert erg geirriteerd. Bij mij is die zelfde irritatie nog een miljoen keer erger, met zo een dame die zo ongelovelijk uit de hoogte doet..dat bewijst in mijn ogen alleen maar dat ze niet zo oud en wijs is als dat ze eigenlijk zou kunnen zijn..maar goed. Het gedoe met de camera sloeg nergens op, want Codarts (mijn universiteit had allang toestemming gevraagd om te filmen voor mijn verslaglegging en rapportage als ik terug ben in Nederland.) In de pauze gaan Choshika en ik naar Cafe Coffee Day, een tent vlakbij school en gaat weer opgeladen terug naar school. De tweede helft is geprogrammeerd met Mohini Attam en Bharata Natyam optredens. De optredens zijn okay, vergeleken bij de voorstellingen van bekende Indiase danseressen in Nederland. Alvorens de tweede helft start komt de directrice weer geirriteerd, "ja je hebt de lectures al gefilmd, dus de optredens mag je niet filmen, blablabla." Ik moet zeer zeker aan haar kwijt dat mijn directeur haar duidelijk om toestemming heeft gevraagd. Dit kan haar niet zoveel schelen. Later verplaats ik mij naar achteren in de zaal en zie genoeg studenten die ook aan het filmen zijn... Ik mag de directrice niet en vind haar ontzettend arrogant. Er heerst een onprettige hierarchie in de school, wat waarschijnlijk voortvloeit uit de normen en waarden die deze directrice met zich meedraagt, maar waarschijnlijk ook een stukje Indiase cultuur. Het is niet zo dat de docenten behulpzaam of communicatief zijn en belangstelling hebben. Maar goed, vrijdag ga ik met alle moed lesgeven en probeer mijn aandacht en energie niet aan deze oude vrouw te verspillen. Ik heb aangegeven welke faciliteiten ik nodig heb en betwijfel dat het vrijdag geregeld zal zijn. Er is sowiezo geen ballet barre en zal het proberen met stoelen. Voor de rest heb ik aangegeven dat ik mijn i-pod wil aansluiten op de speakers. Dat zou geen probleem zijn volgens haar...We zien het vrijdag. Na de optredens gaan we met de riksja naar huis, en het is best druk op de weg. In het hostel aangekomen pak ik mijn spullen in voor de volgende dag. De lichten gaan elke dag om 23.00 uit, dus moet er dagelijks voor zorgen dat ik op tijd alles gedaan heb, van wat ik moet doen. Het is er beter dan de vorige plek, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat ik aan Mumbai zal wennen of het hier leuk zal gaan vinden. De meiden in het hostel vinden Mumbai echter geweldig, Mumbai is een soort van Hollywood of New York, "de grote stad". De meesten zijn nooit buiten India geweest en vinden het hier geweldig. Het is toch ongelovelijk hoe zo een "metropool" als Mumbai toch nog zo primitief is (geen normale douches maar emmers etc.)!!! Een weetje om mee af te sluiten: de straatkinderen worden door hun ouders zo opgevoed om te bedelen. Ze hebben de mogelijkheid tot educatie/ school, maar de ouders vinden dat hun kinderen hetzelfde beroep moeten uitoefenen als zij zelf; bedelaar.

Mijn Mauritiaanse maatje en ik!

Djanita, master student die vanavond zal optreden.

Ik in een Indiase outfit, die ik gelukkig op voorraad had!

De docenten op stoelen en studenten op de grond.

De directrice Kanak Rele "opent" deze bijzondere dag...

Bharata Natyam

Mohini Attam

Bharata Natyam optreden

Mohini Attam optreden

Hill Road, Linking Road, de buurt verkennen

2010-08-15T06:44:00.001-07:00

Ik heb gisteravond nog met Tineke gesproken en maar besloten om toch niet af te spreken. Ik wil de buurt verkennen, mocht ik een keer iets dringend nodig hebben.
Er zijn op loopafstand zeer centrale wegen, dus dat valt mee, alleen ik denk dat ik nu nog af en toe om loop. Ik zit nu namelijk weer in de zelfde koffietent, ik denk dat ik nu weer met een ommetje gelopen ben.
Choshika komt straks ook deze kant op, dus misschien heeft ze zin om zonder omweg terug te lopen. Waarschijnlijk niet met alle drukte, maar zal het haar heel lief vragen...
Ik heb vandaag dus een beetje rond gelopen en wat spulletjes gekocht, een pyamabroek, wat dettol zeep en heb na lang zoeken een winkeltje gevonden waar ik weer 5 liter pak water kan kopen. Ik blijf zoeken naar wat simpele kurti's voor mijn lieftallige Shirley maussie, maar ze zijn hier dol op tierelantijtjes, glitters, driekwart mouwen en printjes. Ik houd mijn ogen open he maussie!
Voor de rest verder niet zoveel plannen, ik zou vandaag met mijn "supervisor"/ bharata natyam docent/ guru-vriendin bellen om een beetje te evalueren en te reflecteren, ben alleen m'n headset vergeten. Hopelijk is de verbinding (in het hostel) vanavond sterk genoeg om te kunnen skypen.
Nu even wachten op Choshika, terwijl ik muggen observeer en fantaseer dat ik ze met mijn blik dood kan laseren. Ik heb inmiddels al weer voldoende muggebulten, waarvan ook een op mijn hoofd...de meiden vragen hoe ik mijn hoofd gestoten heb..?

"The coffee bean and tea leaf"

2010-08-14T04:38:00.000-07:00

Vanacht weer buikpijn gehad en diarree..niet leuk. Ik hoop eigenlijk al vanaf de eerste week, dat dit naar 1 of 2 weken over zou zijn. Maar Choshika die hier al ruim twee maanden is, vertelde dat zij er tot op heden last van heeft. Vanochtend, zoals elke dag, weer typische Indiase chai, wat gemaakt wordt van zwarte thee, helft water, helft mell, gember, kardemom, anijszaad en nog wat andere kruiden. Ik vind dit erg lekker, maar volgens mij toch niet erg goed voor mijn buik. Hierna heeft Chooshika me met de riksja naar een heerlijke koffietent gebracht "The coffe bean and tea Leaf", waar je je laptop kunt opladen en kunt werken. We kwamen hier rond een uur of 11.30 en inmiddels is het 17.00 en zit ik nog steeds hier. Ik heb zowel buitenlanders als Indiers gezien, die hier zitten en op hun laptop werken. Vanochtend was het echt heerlijk rustig. In het hostel kan ik toch niet zoveel doen en ik heb niet veel zin om naar buiten te gaan, warm, druk, vol, vuil...Toch denk ik na mijn werk hier gedaan te hebben en als het nog droog is de buurt een beetje te gaan verkennen en anders doe ik dat doordeweeks wel. Ik heb met mijn moeder gesproken op Skype, en ben zeer trots op haar dat ze dit geheel zelfstandig heeft gedownload en heeft geinstalleerd. Daarna wel meer dan twee uur met mijn lieftallige vriend Chris, die mijn blogs niet altijd even leuk vind. Hij was niet zo heel blij met de vermelding van Daniel en voelde zich gepasseerd dat hij nergens in de blog vermeld wordt. Goed, ik heb in ieder geval mijn facebook bijgewerkt zodat iedereen op de hoogte is van onze vier-jarige relatie. Het was een moeilijk lang gesprek, omdat ik de helft niet eens kon verstaan, omdat de koffietent inmiddels behoorlijk vol en druk is, gemakkelijk praten wilt dan niet echt lukken. Morgen is het zondag en hoop ik met Tineke te kunnen afspreken, maar vind het moeilijk om van te voren afspraken te maken, het weer is onvoorspelbaar en probeer elk moment van letterlijke en figuurlijke rust te pakken. Op de universiteit wordt weinig gecommuniceerd, vooral door het personeel. Gelukkig had mijn Mauritiaanse vriendin uitgelegd dat er maandag lezingen zijn en dat school om 13.00 zal starten. Na de lezingen zullen de docenten optreden. Ik ben benieuwd. Helaas moeten we wel uiterlijk 10.00 uit het hostel zijn, dus we gaan dan natuurlijke naar de koffietent waar ik nu zit, ontbijtje pakken en dan rustig naar school. Hopelijk is het dan geen spits en kan ik mij beter oriënteren. 99% moet je de riksja aanwijzingen geven, waar die heen moet, anders wordt het moeilijk om naar plaats van bestemming te reizen. De afstand is erg lang en tot nu toe kan ik me door het verkeer niet orienten. De vorige plek waar ik verbleef was een stuk makkelijker. Maar natuurlijk moet het na een weekje wel lukken en hopelijk weet ik dan de weg. Gezien ik Choshika en andere master studenten vanaf vrijdag les zal geven en tegelijk klaar zijn zullen we hopelijk samen terug reizen en volgens mij vindt zij dat ook wel leuk. Nou, genoeg geblogd voor nu. Ik upload zo nog wat foto's en morgen zie ik wel weer! Ik kijk uit naar jullie reacties. Ik waardeer ze enorm en ze zijn erg aanmoedigend! The Coffee Bean & Tea Leaf

Tijd voor een traktatie...

2010-08-13T03:30:00.000-07:00

De komende dagen zal ik samen met Choshika en nog 2 andere meiden uit Mauritius (Kirti en Gopika) naar school reizen, want waar ik nu zit is een stuk verder van school.
Ik doe twee lessen die ik film i.h.k.v. verslaglegging voor mijn studie/ stage (erg specaculair voor de meiden/ docenten van school) en daarna besluit ik om langs te gaan bij de Japanse Spa vlakbij school. Ik besluit dat ik mijzelf maar een verjaardagscadeau moet doen en trakteer mijzelf op een massage.
Allereerst mag ik gebruik maken van de douche, jawel een normale douche, zelfs een waarvan de kop in de plafond zit en er komt ....jawel...ook warm water uit. Ik geniet van de douche en krijg een heerlijke massage, daarna mag ik genieten van een stoombad dat in dezelfde ruimte als de douche is, moeilijk te beschrijven, maar in ieder geval erg mooi. Daarna mag genieten van een lekker kopje kruidenthee. Ik voel me helemaal fris, maar dat gevoel duurt niet lang in Mumbai. Ik ga terug naar school om terug te reizen met de Mauritianen. Wat later wachten we op de bus, het duurt wel even en het is vermoeiend om te wachten, het verkeer, stof en uitlaatgassen. Eenmaal in de bus, is het ontzettend druk en warm en kan ik genieten van een ander soort aroma, zweetaroma...bah! Het duurt veel langer dan met de riksja en Choshika besloot om met de bus terug te gaan zodat ik snap dat het met de riksja beter is. 's Ochtend gaan we een stukje met de riksja en daarna met de bus en terugweg gewoon alleen met de riksja.
Op de terugweg wilt Kirti wat vruchtensap en ik besluit ook versgeperste jus te nemen zonder ijs. Ik neem een paar slokken en bedenk dat sap nooit zo zoet kan zijn. En inderdaad er zit extra suiker in...Ik snap hun logica voor geen meter en laat een beetje geirriteerd de sap staan. Waarom extra suiker..? Ik niet snap.
De meiden gaan naar het hostel en ik ga verder op zoek naar wat spulletjes die ik in het hostel nodig hebt, want je moet te eigen servies mee nemen voor het ontbijt en avondeten. Terug in het hostel zijn de meiden allemaal erg nieuwsgierig en ik leg elke 20 minuten steeds weer iemand anders uit wie ik ben en wat ik doe. Reactie is altijd hetzelfde; waar is Nederland, je ziet er wel Indiaas uit (na mijn uitleg) uit welk deel van India en nog als ik uitleg dat mijn ouders uit Suriname komen en onze voorouders wel meer dan 100 jaar geleden vanuit India naar Suriname zijn geemigreerd, snappen ze nog niet dat ik niet weet uit welk deel van India ik kom.
Na het eten ga ik naar boven en zit er een of andere kever/ kakkerlakachtige insect op mijn klamboe te chillen. Ik walg en ben een beetje van streek maar vol moed scheur ik een stukje krant en "verwijder" de beest van mijn klamboe...Ik probeer met een gerust hart te gaan slapen...

Mijn 27ste verjaardag

2010-08-12T02:55:00.000-07:00

Zo, 27 voelt oud zeg, alweer meer dan een kwart eeuw. Ik weet in ieder geval zeker dat ik deze dag nooit meer zal vergeten.
Ik ben gewoon normaal naar school geweest en had "jilebi" meegenomen als traktatie.
De meisjes hebben allemaal voor me gezongen en heb vele persoonlijke felicitatie gehad. De planning daarna had ik al gemaakt, gezien ik gisteren naar de hostel was gaan kijken en mijn plan was om vandaag te gaan verhuizen.
Ik heb Choshika (het meisje uit Mauritius) gevraagd of ze me zou willen helpen met verhuizen, omdat het verhuizen alleen praktisch gezien lastig zou zijn, maar wat emotionele steun kon ook geen kwaad. Ik ben er van overtuigd dat ik Choshika kan vertrouwen en ben ontzettend blij dat ik haar ontmoet hebt en dat ze me wilt helpen.
Ik heb bedacht dat ik mijn oude pg-verblijf/ de mevrouw vertel dat ik ziek ben en terug naar Nederland ga. Ik spreek dit goed door met Choshika en volgens plan vertrek ik. Ik weet niet hoe, maar ook mijn loodzware koffer heb ik 3 trappen naar beneden gesjouwd!
Toen we eindelijk samen beneden stonden, waren er geen taxi's te vinden. Choshika ging een stukje verderop staan om te kijken of ze daar een taxi kon aanhouden. Terwijl ik aan het wachten was, vroeg een gast in de auto (die achter mij langs de weg aan het wachten was) of ik een riksja nodig had en ik legde hem uit dat ik een taxi nodig had. Hij legde uit dat er op dit moment weinig taxi's en riksja's te vinden waren omdat de mensen soort van staken omdat de prijzen gestegen zijn. Hij belde de taxi op en die zou te veel vragen. Met geluk zag ik een taxi voorbij rijden die wenkte dat hij terug zou rijden. Ik ben Choshika gaan halen (omdat ik herhaaldelijk van alle stress steeds vergat haar nummer op te slaan). De jongen gaf de taxo chauffeur duidelijke aanwijzingen en hielp de koffers op het dak te tillen. Ik was behoorlijk angstig dat het eraf zou donderen, maar alles ging gelukkig prima (ondanks dat het lijkt alsof je in de jeep in de jungle aan het rijden bent i.p.v. op normale geasvalteerde wegen).
Aangekomen bij het hostel worden de koffers gelukkig omhoog gebracht. Ik denk eindelijk rust gevonden te hebben, maar al gauw begint de orthodox christelijke eigenaresse allerlei persoonlijke vragen te stellen en dringt haar religie en overtuigingen behoorlijk op. Na het inchecken en betalen kan ik naar mijn nieuwe kamer verhuizen (dat uiteindelijk een andere kamer is met het maximum van 3 meisjes/ dus heb nog 2 kamergenoten). Ik ben ontzettend moe, maar pak toch uit en sorteer al mijn spullen. Het is een ongelofelijke opluchting dat ik niet meer uit mijn koffers hoef te leven. Ook heb ik mijn muskieten net weten vast te maken aan de gordijnrails!
Na het eten (wat nog steeds behoorlijk pittig is) neem ik een douche en ik kan maar beter wennen aan een emmer koud water en kannetje...
Ondanks dat ik moe ben, voel ik me veel beter op mijn plek en ook zijn de meiden normaal en vriendelijk.
Alles heeft zijn voor en nadelen. Het is jammer dat ik geen stopcontact heb en niet mijn werk in het hostel kan doen, maar alles beter dan de vorige plek. Er zijn wel stopcontacten op de gang, maar die zijn alleen voor het opladen van je telefoon en echter alleen van 19.00 tot 22.00
Goed dit was dus mijn 27ste verjaardag, op naar morgen.

Meiden op school zingen happy birthday!

Met "Foundation 1" op de foto

Zo slapen we als je een tussenuur hebt.

Met Choshika gebak eten na het halen van kussens en beddegoed voor "mijn bed".

Een hostel gevonden

2010-08-11T09:00:00.000-07:00

Al schrijvend haal ik elke 3 seconden mijn neus op, heb een ongelovelijk loopneus en ben een beetje grieperig. Ik denk gewoon van de stress en weerstand gaat natuurlijk omlaag van de vieze, vervuilde lucht. Je ademt buiten constant uitlaatgassen van het verkeer in, het is niet normaal.Vooral in de riksja, stromen de uitlaatgassen precies je gezicht in. Enfin, vandaag was ik weer naar school en sprak met een paar meiden, toen ik mijn les probeerde te voorbereiden. Ik sprak met een meisje uit Mauritius en ze vertelde me over haar hostel. Zodra zij met haar lessen klaar was, ben ik meteen met haar naar de hostel gegaan om te kijken. Het is een stuk verder dan waar ik nu woon.
De hostel. De hostel is alleen voor vrouwen en het heet Emanuel Gonzalves en heb het idee dat een soort van Christelijke organisatie is, alhoewel religie in Mumbai niet zo heel veel betekend. Op alle kamers staan 4 bedden, zo ook die van mij. 2 zijn er al bezet en 2 vrij en vanaf morgen als ik intrek met zijn drieën op de kamer.
Er is geen douche, dus emmer met een kannetje. Gelukkige wel een staande wc, maar zonder bril (niet zo heel comfortabel), maar beter dan wc-in-de-vloer. Verder is er geen stopcontact in de kamer, dus kan ik mijn laptop niet aansluiten, ik kan mijn waterkokertje niet meer gebruiken en ook geen epilady, dan maar behaarde benen en zweet oksels, het kan me ook niet meer zoveel schelen ook!
Voor de rest staat er wel een kast gelukkig, waar ik mijn spullen in kwijt kan. Als je een buitenlander bent rekenen ze standaard 1000 roopie extra voor de huur...Mumbaianen/ Bombayers...vreselijk! 1000 roopie is iets meer dan 15 euro ongeveer (toch maak ik me druk, het gaat om het principe). De keuken mag niet gebruikt worden, er 's ochtends ontbijt en 's avonds eten, maar goed, daar reageert mijn maag niet zo prettig op. Doordeweeks moet je weg zijn tussen 10.00 - 14.00 en terug zijn voor 22.00. Zaterdag en zondag mag je thuis blijven maar voor 23.00 terug zijn. De tijden vind ik niet zo erg, maar uitslapen zou toch wel fijn zijn en ook als ik mijn school werk zou willen doen voor 14.00...Tja, ik zal me maar proberen te vermaken op de universiteit.
Morgen zal ik betalen en intrekken, echter garantie voor 1 en 2 october is er niet, omdat er dan misschien iemand nieuw kan intrekken. Ook moet ik volledig augustus en september voldoen. In totaal iets meer dan 200 euro.
Op de terugweg, stapte ik uit bij Bandra station (Bandra is de nieuwe wijk waar ik zal verblijven) en probeerde de ticket/loket te vinden. Bij het wachten in de rij, werd ik geconfronteerd met vele straat/ weeskinderen en mensen die op straat leven en liggen. Misschien ook interessant om te weten dat in Mumbai overal zwerfhonden lopen. Ze zijn verder niet gevaarlijk ofzo. De kinderen bij het station tikken je continu aan, ook bij de lokale bevolking. Het doet iets met je om zoveel jonge kinderen in die staat te zien.
Voor de rest zat ik weer in een volle trein, maar dit was niet meer zo verassend en dit keer stond ik aan de juiste kant om uit te stappen. De mevrouw waar ik nu nog verblijf zei dat ik haar 15 minuten voordat ik thuis komt moet bellen en toch stond ik weer bijna een uur voor de deur te wachten. Nou jah, dit keer ben ik buiten even eten gaan halen en geld gaan pinnen voor de huur van het hostel.
Ik heb fijn gesproken met het meisje uit Mauritius en ze ervaart Mumbai hetzelfde als ik. Echter spreekt en schrijft zij ook Hindi, dus maakt het wel makkelijker. Zij is hier nu net een maandje.
Het andere meisje mn "ex-huisgenoot" stuurde me een smsje terug met een dubbele van wat wij afgesproken hadden. Dus mijn instinct klopte heel goed. Nadat ik haar terug gesmst had dat het te veel was kreeg ik boze berichtjes terug. Het is zo dat als mensen je oplichten of proberen op te lichten, zeggen dat ze je wilde helpen en dat je ondankbaar bent...Goed, morgen ga ik in alle rust verhuizen (ga verder ook niks zeggen, om allerlei drama te voorkomen).
Op naar een nieuwe plek, nu ik de buurt en de wegen hier een beetje ken....

Emanuel Gonsalves Hostel

Mijn kamer met twee kamergenootjes. Mijn bed; met muskietennet uit NL

Toilet/ badkamer (let op de douchegordijn..bah...)

De "tv room"

Wachten voor gesloten deuren...

2010-08-10T10:26:00.000-07:00

Vandaag ben ik niet naar school geweest.Ik was op tijd wakker, maar mijn gevoel zei dat het beter was om vandaag niet te gaan. Het eerste wat ik gedaan heb, was naar de massage salon. Achteraf bleek dus dat het alleen om voetmassage ging. Het was wel ontzettend lekker. Daarna ben ik naar een andere woonruimte gaan kijken, via een meisje dat ik ontmoet had toen ik zelf op zoek was (de dag dat de mevrouw opbelde om te zeggen dat ze de kamer weg gegeven had). De mevrouw was aardig (een kunstenares)en heeft twee kinderen in huis. De ruimte waar het om ging, is de woonkamer waar twee bedden staan (1 van het meisje die ik ontmoet had en 1 is dus vrij), de woonkamer is de ruimte waar iedereen binnen komt, daarna de hal met de eerste zij ingang de keuker, op de hal de wastafel, volgende zijingang, de wc (een wc in de vloer) en daarna de kamer van het gezin. Dit was dus geen optie, nog minder privacy dan nu en op de grond hurken lijkt me ook niet zo aantrekkelijk. Ik denk er dus over na om bij m'n ex-huisgenootje te gaan verblijven.
Nadat ik de kamer gezien had, ben ik rond gaan lopen en heb een heuze en rustige supermarkt gevonden op maar liefst 15 minuten loopafstand.
Toen ik thuis kwam heb ik even gegeten en de lieftallige dochter des huizes probeerde me er weer van te overtuigen om met haar even naar buiten te gaan, omdat ze een paraplu moest aanschaffen. Ze gaat 10 dagen op meditatiecursus en moest de laatste spulletjes nog halen. Ik zei dat ik 10 minuten met haar mee zou gaan en daarna terug en gezegd dat ik nog werk vor school te doen had. Toen ik terug liep stond ik weer te kloppen en te bellen en dit keer was er niemand thuis. Ik heb ruim 45 minuten gewacht. In die tijd heb ik maar eens goed gemediteerd en gebeden zodat ik niet weer uit mijn bol zou gaan en het is mij gelukt. Ik ben gewoon rustig gebleven in tegenstelling tot Shweta, dochter des huizes.
Ik heb er vertrouwen in dat alles goed komt, dus ik maak me niet meer zo een zorgen.
Het regent minder en dat maakt alles ook stukken minder erg.
Morgen is er weer een dag.

Wel of niet naar school?

2010-08-09T10:41:00.000-07:00

Ik had na de drama van gisteravond besloten om een dagje thuis te blijven om gewoon even tot rust te komen en wat danslessen voor te bereiden. Puntje bij paaltje ben ik toch precies op tijd wakker geworden en ben ik toch maar naar school gegaan.
Het is het begin van de tweede week en blijf nog even in deze klas en ga daarna denk ik door met de andere lessen. De basisles is eigenlijk alleen maar om je stamina te trainen en is voor de rest niet heel ingewikkeld. We doen ook helemaal niet veel in een les en het is behoorlijk saai. Maar goed, ik ga vanaf morgen of woensdag gewoon met andere lessen mee doen, dat lijkt me het best, ik kan best wat cognitieve uitdaging gebruiken. De rest van de lessen blijft lastig met de Hindi, wat ik niet kan lezen. Ik probeer tot een oplossing te komen, de studenten willen dat ik hindi leer en het zelf ga vertalen, maar ze snappen niet dat ik daar nu geen tijd voor heb, omdat ik ook de lessen die ik ga geven moet voorbereiden. Ik ben even in dubio om te stoppen met alle andere lessen en nog alleen maar te dansen. Er zijn vaak geen studio's vrij, ik kan ze niet reserveren en op mijn kamer heb ik ook geen ruimte om voor te bereiden..Beetje lastig en over een week moet ik mijn eerste les geven.
Ik zou, zoals met de school afgesproken, les geven aan 20 studenten en 2 uur per dag. Allereerst start mijn echte stage nu later dan afgesproken (vind ik niet erg, heb ik meer tijd om voor te bereiden), maar in plaats van 20 willen ze dat ik 40 leerlingen les geef, onzin! De ruimte is veel te klein en ballet en modern is verplaatstend in de ruimte, maar goed om dat aan hen uit te leggen, valt niet mee.
Voor de rest is een dag zo voorbij! Ik snap niet waar de tijd heen gaat.
Dat Shweta meisje probeert me ook continu af te leiden met naar buiten gaan en weet ik veel wat voor onzin verhalen. Maar jah op school is er dus ook geen ruimte...Alleen in de bieb kan ik rustig lezen of typen, daar houdt het ook op.
Ik kan alleen maar elke dag hopen dat ik een gaatje vind om mijn lessen verder voor te bereiden en dat ik op tijd kan starten met lesgeven...!
O ja, die mevrouw vind het geweldig om zonder te kloppen binnen te lopen, letterlijk te snuffelen, weer weg te gaan en de deur open te laten, echt een snol of iets wat er op rijmt.

Naar de supermarkt

2010-08-08T09:49:00.000-07:00

Het weer was vandaag okay, dus ik dacht de buurt te verkennen en lopend naar de supermarkt te gaan. Het was niet te doen, elke halve meter waren er ofwel dierlijke of menselijke uitwerpselen en voor je het weet sta je er met je slippers in. Dus toch maar de riksja ingestapt naar de "Star Mall"
Het was niet normaal! Een ongelovelijke drukte, maar ik heb nu in ieder geval wat brood en kaas, toiletpapier en nog wat eten voor doordeweeks op school. Ik probeerde ook wat eten te bestellen, maar ik snapte er geen drol van. Het zit zo in elkaar; bestelling opgeven (eerst half uur in de rij staan), stickers meenemen en afrekenen en dan terug in de drukte om je bestelling op te halen. Ook groente en fruit laten afwegen en in de rij staan, was niet normaal! Het leek wel of sommige mensen inkopen voor een heel jaar deden. Er was werkelijk geen vierkante meter ruimte, overal mensen en karretjes. De rijen waren gewoon niet te doen.
Terug naar huis was er een heleboel onzin. Ik weet niet of ik dit in mijn blog moet schrijven, ik doe het maar toch.
Tot op heden heb ik dus geen sleutel, die ik eigenlijk zou krijgen als de zoon vertrokken zou zijn. Maar goed geen sleutel en zo stond ik met mijn boodschappen voor de deur. Ik kon zien dat de lichten aan stonden, maar niemand deed open. Ik belde op de mobiel van Shweta (het meisje dat daar woont/ de dochter) en kon de telefoon horen, ik kon er geen touw aan vastknopen en bedacht dat er iets gebeurd kon zijn. Enfin, ik bel haar moeder op en ook geen gehoor. Ik bonken en bellen en vijf minuten later doet Shweta de deur geirriteerd open. "Je kon best wel 10 minuten wachten hoor, zo ongeduldig."
Goed ik laat het voor wat het is en begin mijn boodschappen uit te pakken. Ik wil terug naar de kamer en ra ra ra? Ook die heeft ze maar op slot gedaan, terwijl dit verder nooit gebeurd. Om een lang verhaal kort te maken, we zijn flink te keer gegaan (ja ook fysiek..) en het later op de avond uitgepraat.
Ik wil hier dolgraag weg, en hoop dat het snel eind van de maand is. Terwijl ik dit tik, wordt ik gek van de jeuk van de muggebeten. Ik gebruik deet en ook nog eens spul om de jeuk te verlichten..ik zou nog steeds mijn arm eraf kunnen bijten van de jeuk. Voor de rest vanochtend veel grote was gedaan, beddegoed en de sari's en het was me een workout. Ook vanacht de sari's gestreken en het valt allemaal niet mee. Maar goed ik probeer mijn best om aan te passen en niet al te veel te klagen, we weten allemaal dat dat een beetje in mijn karakter zit, maar dit keer ben ik echt waar, onschuldig! Ook mijn sari blouses opgehaald, en waren die, denken jullie goed? Of moest ik toch nog terug? Ben benieuwd naar jullie reacties.
Morgen weer school...
Okay toch nog wat leuke dingen dan:
Het wachten in de rij was de moeite waard, ik heb eindelijk wat simpel, niet te pittig eten gevonden "chicken fried rice" en ik had ook nog "ras malai" besteld, bijna net zo lekker als van mijn moeder :D bijna, maar niet helemaal!
De cheese sandwich die ik ter plekke gegeten heb, was een in olie doordrenkte tostie, maar goed, even wat bekend voedsel kon geen kwaad.

Shanti die dagelijks in mijn slippers chilt.

De "straatgezinnen" hoort bij het algemeen straatbeeld

Star Bazaar/ Star Mall

Groente en fruit afwegen

Regen en binnen (lekker uitrusten)

2010-08-07T07:20:00.002-07:00

Vandaag op zaterdag dus weer naar school. In India is dat dus normaal. Ik heb maar 1 les gedaan, want de tweede was Engels en die doe ik niet mee en de derde les zou eigenlijk niet doorgaan (en ging dus wel door, dat wist ik niet, zat in de bieb).
Vandaag mijn laptop meegenomen en in de bieb, waar gelukkig wel normale tafels staan, wat werk verricht. WAt is onze technologie toch gevorderd (niet dat ik steeds wil vergelijken, maar het verschil is gewoon groot), ik heb online mijn rekeningen betaald en wat administratie gedaan. Voor de rest foto's ge-upload, gezien ik dat op mijn/ de kamer niet alle vrijheid kan doen, ik heb contact met Thelma en zij wilt eigenlijk niks meer met de familie te maken hebben. Op het moment dat ze weten dat ik contact met haar heb, gaan ze zowel mij als haar vervelen.
Ook dacht ik mijn lessen voor te bereiden, maar helaas ging de school sluiten, dat wilt dus ook niet echt opschieten. Ik zou eigenlijk met Tineke vandaag afspreken,zij zou naar de voorstellingen van de organisatie waar zij lesgeeft gaan kijken. Ik zou dus ook daarheen gaan, maar dan moest ik weer in die overvolle trein en drukte en had ik eigenlijk geen trek ik. Bovendien heeft het weer keihard geregend, op sommige wegen wel 10 tot 20 centimeter water/ modder.
Ik moest nog wat dingen doen (mijn sari blouse ophalen, een afspraak inplannen bij de massage salon, wat boodschappen), maar heb ik niet meer gedaan vanwege de regen.
Gelukkig had ik nog 2 films op mijn eterne harde schijf staan, dus heb een filmpje gekeken (heerlijk was dat!), een beetje geslapen, lekker bakkie koffie gedaan (ook superheerlijk), geblogd en jullie reacties gelezen! Het is nu hier 20.00 en ga zo misschien nog wat schoolwerk doen. Ik ben echt opgeknapt van de koffie!En de powernap zal ook wel geholpen hebben.
Er zit hier vlakbij dus een massagesalon, ziet er luxe uit van buiten en hopelijk ook van binnen. Daarom wilde ik eerst nog een keer langsgaan om te vragen of ik eerst binnen mag kijken en daarna afspraak plannen. Het is niet zo goedkoop als in Thailand, maar toch maar liefst 15 euro van 90 minuten, nou dat heb ik er wel voor over! Ik ben dus uiteindelijk nergens meer geweest, omdat het maar bleef gieten, hopelijk kan ik morgen langs en dan ga ik samen met Thelma! Gezellig.
Haar huisgenoot vertelde dus dat er veel onbetrouwbare massagasalons zijn, het was een grappig verhaal die ik persoonlijk zal vertellen als ik terug ben. Kern van het verhaal was in ieder geval als er een massagesalon is waarop staat Ladies only is het een normale salon, staat er "Men and Ladies" dan is het eigenlijk een bordeel. Dat weet je niet van te voren, omdat het er allemaal echt uit ziet!Het gebeurt dus allemaal gepland en georganiseerd. Geen zorgen ik ga zowieso niet alleen, en de salon waar ik heen ga is een goed volgens Thelma's bronnen! Dat komt dus helemaal goed, geen zorgen, echt waar!
Hopelijk morgen mooi weer, zodat ik mijn uitgestelde plannen kan uitvoeren!

Slapen op school

2010-08-06T09:30:00.000-07:00

Vandaag weer een gewone schooldag, niks bijzonders. Wel m''n sari met een beetje hulp van de meiden zelf aangekleed! Voor de rest was ik zo moe, dat ik in de tussenuur in de kleedkamer op de grond heb geslapen (dat is daar wel normaal). Vloer is hard en koud, maar ik was ontzettend moe..! Mijn poging om in de bieb te studeren wilde niet lukken, was weer aan het knikkebollen.
Voor de rest ben ik steeds meer aan het wennen en probeer me vooral zo min mogelijk aan de huizelijke kring te storen. Van de week probeerde ze me kleren aan te smeren voor geld en maar dwingen, om gek van te worden! Maar het is me gelukt, ze hebben me niks kunnen aansmeren, geen kleding, water, eten of wat dan ook!
Ben nu toch wel aan een vrije zaterdag toe, maar helaas morgen nog 1 dagje school!

Chillen bij de kust van Versova

2010-08-05T09:22:00.000-07:00

Natuurlijk vandaag weer school, omdat mijn sari nog niet droog was, toch even maar weer mijn gewone outfit aan. Heel de dag commentaar van studenten, maar zodra ik zeg dat ik kom lesgeven, excuseren ze zich maar al te snel.
Na school ben ik Thelma gaan opzoeken (het meisje dat hier eerst ook op de kamer zat, maar omdat de mensen nogal vervelend zijn, is ze dus weg), ontzettende aardige meid, ook haar huisgenoot, een Indiase jongeheer uit Delhi (oorspronkelijk Nepalees) ook erg aardig. We hebben gekletst, gelachen, gekookt (kippeworstjes uit de vriezer en toast, whahuhauhaa), gegeten, bij de kust gezeten (huis is een paar meter van de kust vandaan), thee gedronken en toen weer naar "huis".
Inmiddels kan ik de riksja de juiste aanwijzingen geven, zodat ze meteen de juiste weg nemen. Van de week was ik totaal verkeerd afgezet en kon ik in de regen 20 minuten naar school lopen (met paraplu nog steeds zeiknat), maar nu weet ik eindelijk de weg! Soms is het gewoon moeilijk orienteren, zodat je van de drukte (voornamelijk verkeer), de straten niet echt kan zien en niet goed kunt orienteren.
Ik vond het erg leuk vandaag met mijn nieuwe Indiase vrienden. Foto's volgen snel!

Thelma en ik. Mijn 3 daagse kamergenoot die weggevlucht is en aan de overkant van de kust woont. Geen uitzicht verder, maar wel loopafstand. Toffe meid!

Haar nieuwe huisgenoot, een fotograaf.

Chillen bij de kust. Stukje rust in de gekte en drukte van Mumbai. Wel ontzettend vervuild water.

Eerste keer sari aan en sari wassen...

2010-08-04T09:07:00.000-07:00

Vandaag weer een dagje school, niks bijzonders. O ja, of toch wel, voor het eerst een sari aan, erg bijzonder. Volgens mij is zo een lap wel 7 meter lang ofzo...de meiden hebben me in ieder geval geholpen. Zweten hoor in zoveel stof en ook wennen om daarin te bewegen. Een dezer dagen zal ik weer wat foto's uploaden, want het is toch een wereld van verschil met Nederland.
Goed vandaag op pad geweest voor de sari top, gedoe allemaal, alles duurt hier ontzettend lang en is goed om je geduld te trainen of op de proef te stellen.
Langzaam bij beetje bestel ik wat vaker eten (als ze zeggen dat het niet pittig is, is het toch behoorlijk pittig), ongelofelijk hoe goedkoop het eten hier is!!! Voor de rest vandaag dus ook mijn sari gewassen..ja inderdaad, ik doe nog steeds de was met de hand, en zo hoef ik dus niet meer naar de sportschool!!

In de pauze. Ook weer op de grond, overal ook thuis wordt er op de grond gezeten en gegeten. Geen boterhammen, maar een warme maaltijd van huis.

Een sari maakt je dik...

Flat van de buitenkant waarin ik woon.

Naar Matunga Road voor schoolspullen

2010-08-03T08:51:00.000-07:00

Allereerst wil ik tegen mijn blogvolgers zeggen dat ik bij de vorige blogs alweer foto's ge-upload hebt, dus als je nieuwsgierig bent, gauw eerst naar de vorige blogs!!
Tegenwoordig tik ik dus niet meer elke dag, iets doen of regelen in Mumbai kost veel tijd en hoe meer je buiten bent des te vermoeider je thuis komt. Meestal schrijf ik wat kernwoorden op en probeer ik het zo goed mogelijk achteraf op te schrijven.
Enfin, de tweede dag school. Ik kan niet met alle lessen even goed mee doen, sanskriet is in hindi (kan ik niet lezen en schrijven, hindi versta ik een beetje, maar in deze les kom ik er niet ver mee0, ik heb inmiddels een boekje voor een euro aangeschaft om hindi te leren, journel is een vak, waarbij je poses en oefeningen m.b.v. poppetjes in diagrammen zet, ook hierbij wordt de uitleg in hindi geschreven...,woensdag heb ik yoga (is leuk, maar we doen niet heeeel veel in 1 les), engels doe ik niet meer mee (is erg makkelijk en moet mijn eigen lessen ook nog voorbereiden), epics (mahabharata en ramayana) en culture ook veel in hindi (doe ik zelfstudie en niet mee met de les) en abhinaya (expressielessen). Daarnaast op zaterdag dus ook nog les..!!!
Maar goed, het systeem is anders, sommige docenten vind ik goed, anderen niet zo..
Gezien iedereen in een half sari les volgt, wilde ik er ook een aanschaffen, waarvoor ik een stuk met de trein moest. Gekkenhuis! Ik dacht dat ik op de rails zou belanden, zo een drukte op het platform niet normaal. Ik moest mezelf de trein induwen en bij het uitstappen ook weer mensen wegduwen, maar goed ik heb het overleeft. Dit keer was het dus niet zo relaxed als de eerste keer. Ik heb 2 kostuums voor school aangeschaft voor nog minder dan een 10tje dus dat viel reuze mee. Moest nog wel een sari blouse laten maken en ook dat is weer gedoe..maar goed, ik ben het aan het "regelen"...
Op de terugweg heb ik bij het station wat spulletjes gekocht, thuis aangekomen blijkt het toch echt miskoop te zijn (dus ik koop niet meer zomaar spullen).
In de boekenwinkel wel veel spullen gezien en gevonden dus dat was wel leuk en echt goedkoop in tegenstelling tot wat je in Nederland betaald (voor yogaboeken, dans dvd's, cd's etc.)

Tegenover school, Amitabh Bachan's bungalow (bedekt met plastic tegen de regen, zoveel kun je eigenlijk niet ziet, behalve dat het bewaakt is).

"Journel Class" Alle colleges op de grond zitten in lotus zit, doet op een gegeven moment wel pijn!!

In de trein naar Matunga Road

Eerste dag school

2010-08-02T10:19:00.001-07:00

Vanochtend ben ik op tijd opgestaan en gelukkig had ik gisteren mijn spullen al klaar gezet. Ontbijt; crackers met vertrouwde pindakaas en gewone thee (ze hebben hier allerlei soorten massala thee met melk enzo, dat vertrouw ik en vind normale thee toch wel erg lekker!) Daarna de riksja gepakt omdat ik er nog niet uit ben hoe met de bus te reizen. Maar goed de riksja pakken was niet zo makkelijk, er reden niet zoveel rond en de meeste waren al bezet.
De straten zijn hier niet bekend en er is een ander systeem om adressen te vinden, dus de riksja moet je altijd aanwijzingen geven, de mijn luidt: "Amitabh Bachach ka bangla" (A.B. bungalow) en dan zetten ze me goed af!
Aangekomen bij de school, was de mevrouw die ik moest hebben niet aanwezig, maar ik heb meegedaan met foundation 1. De dansles was makkelijk maar fysiek zwaar, de oefeningen die kende ik al, dus lastig was het niet. De rest van de dag wel, daarna hadden we een theorie les, waarbij je "sloka's"/ gedichten in sanskriet opzegt en in de juiste melodie moet zingen. Ik kan niet meelezen want het staat in Sanskriet. Ook kan ik het niet goed verstaan, want de ramen staat open en er is hier eigenlijk altijd constant getoeter van het verkeer. Ik heb mijn best gedaan, maar erg moeilijk! Iedereen moest een voor een de verzen opzeggen, inclusief ik...
Daarna zangles, sa re ga ma. Gelukkig zingt iedereen tegelijk. De docent was grappig, zet studenten op een leuke manier voor paal, dat ze er ook zelf om kunnen lachen. Daarna zogenaamd engels/ communicatieve vaardigheden (op basisschool niveau). Grotendeels spraken ze toch hindi en de opdracht was een debat. Gisteren was het in India "friendshipday" en ze moesten in 2 groepen uitleggen waarom ze voor of tegen waren. Daarna een uur verplicht in de bieb, waar ik steeds aan het knikkebollen was...en dan zat ik precies voor de bibliothecaresse (hoe spel je dit?).
De studenten waren aardig, wel rare samenstelling, de jongste is rond de 15 en de oudste 35 (zij is wel een uitschieter). Ik snap het schoolsysteem hier nog steeds niet, maar het zal allemaal wel.
Ik heb nog steeds last van buikkrampen en heb overal muggebulten. Ik krijg steeds smsjes met quizvragen en allerlei onzin, dat is normaal in India en ook allerlei reclametelefoontjes, heel irritant.
Ik wilde even naar buiten gaan om spullen te kopen en ik word gek van alles, het weer (regen), alles is vies en glad (ik glij circa 6 keer per dag uit, waarbij ik bijna mn nek breek), veel muggen, overal druk, oversteken is lastig en lastig communiceren, winkels zijn ini-mini en vol. Ik heb alleen een flesje water gekocht en snel naar huis gegaan in de gedachte dat ik terug wil naar Nederland...Ik vraag me af wat ik hier doe en vind eigenlijk alles vreselijk..Nu ik de blog schrijf gaat het alweer een beetje. O ja en over water gesproken, ik had een gesealde jerrycan water gekocht en dit water stonk gewoon naar chloor. Ik heb dit terug gebracht en een nieuwe gehad (er zijn dus gesealde flessen water namaak in omloop...)
Ook leuk om te weten; de meisjes in de klas waren heel lief en behulpzaam, ik heb zelfs twee vriendschapsbandjes voor "friendship day" gehad.
Op naar dag 2!

Foundation class 1 (doe ik voorlopig)

De gangen op de school

Bibliotheek

Auditorium/ theaterzaal.

Aan het wennen.

2010-08-01T10:43:00.000-07:00

Ik probeer me zo goed mogelijk aan te passen en probeer vrede met de situatie te vinden. Ik heb tot nu toe elke dag buikkrampen en vooral in de ochtend en in de avond. Tineke heeft er ook last van en het zal waarschijnelijk met de temperatuur te maken hebben.
Internet wilde het vandaag toch niet doen, dus moest ik toch met laptop en al terug naar de winkel en ik ben superblij dat ik 's avonds tot rust kan komen en mijn blog/ dagboek bij kan houden. Vandaag was het eindelijk eens een keer droog.
Morgen begin ik met mijn eerste lessen op Nalanda en moest ook nog even de zonodige voorlopige outfit aanschaffen, hopelijk kan ik zo snel mogelijk de juiste uniform aanschaffen. Morgen dus op tijd wakker worden en heb van 9.30 tot 15.00 les, best spannend! Ik heb vandaag nog wat foto's van het huis genomen waar ik verblijf en op de foto ziet het er echt okay uit, maar dat valt in de werkelijkheid vies tegen. Vooral in het begin, want ik ben nu juist aan het wennen en vind het wel meevallen.
Maar goed het is hier al 23.00 geweest en ik moet fit zijn en mijn spullen klaarzetten. Hopelijk kan ik morgen de foto's uploaden!
Groeten aan iedereen in Nederland!
Anish en familie van harte ge-fe-li-ci-flap-staard!!!
De foto's:

De kamer

De keuken

Fornuis...(daarom kook ik hier niet...)

Shanti (betkent "rust/ kalmte")de schildpad

De woonkamer (met de zoon van de familie)

Prepaid Internet!

2010-07-31T06:25:00.000-07:00

Ik ben nu eindelijk weer op schema met de blogs en heb alles ingehaald en kan rustig over vandaag schrijven. Mijn plan was om vandaag eigenlijk op zoek te gaan naar danskleding voor de bharata natyam lessen, maar het heeft wel tot 16.00 achter elkaar hard geregend tot het iets minder werd (en daarna weer afwisselend meer en minder). Ik heb besloten om toch internet te gaan halen. Een usb met internet kost ongeveer 40 euro en ik heb 20G internet voor een maand voor 20 euro; ja een behoorlijke aanschaf. Maar gelukkig compenseert dat met de huur van september. Ondanks dat Mumbai een metropool is en India de snelst groeiende economie is internet nog niet zo vanzelfsprekend. Nadat ze mij verteld hebben dat ik ook nog een pasfoto nodig heb en ook mijn visa moet laten zien, ga ik samen met Thelma terug, die mij op weg helpt; ze laat zien waar ik de foto’s kan laten maken en ik ga ook nog even naar huis om mijn paspoort te halen. We eten wat en gaan terug. Het duurt meer dan een uur wachten en moet allerlei papieren invullen; niet alleen mijn NAW, maar ook de voor- en achternaam van mijn vader, een referentie van iemand in Mumbai (gelukkig was Thelma er) en ik moest wel op wel meer dan 10 pagina’s mijn handtekening plaatsen en dit allemaal voor pre-paid internet…Morgen zou ik mijn internet moeten kunnen gebruiken, ik ben benieuwd…
We zijn ook nog tussendoor even bij de makelaar en de kamer van Thelma geweest om wat geld langs te brengen, zodat ze de kamer niet weggeven en ik zag vandaag pas eigenlijk dat we langs de kust zitten. Aan de overkant is de kust en het is er heerlijk. De buurt/ gedeelte van Mumbai heet Versova. Nog een paar weken en ik kan hier weg!(van waar ik nu verblijf naar de andere accomodatie)
O ja en ik zit vol muggebulten...!

De Waarheid

2010-07-30T06:23:00.000-07:00

Vandaag ben ik van plan om naar Nalanda Dance Research Centre te gaan om af te spreken wanneer ik kan starten met de bharata natyam lessen, aanstaande maandag zal ik gaan starten. Daarvoor zal ik de daarvoor geschikte kleding moeten zoeken en aanschaffen en tot de tijd kan ik iets aandoen waarin ik in ieder geval genoeg “bedekt” ben. Ook mag ik gebruik maken van de studio’s als ze vrij zijn, zodat ik mijn lessen kan voorbereiden. Ik wil ook nog prepaid internet en heb van Thelma begrepen dat ik dit kan aanschaffen vlakbij de sportschool waarzij heen gaat. Helaas moet ik nog met Shweta mee voor de ipod, waarvan ik inmiddels begin te denken dat ze deze zelf kapot heeft gemaakt. Ze praat op me in en ik voel mij ontzettend schuldig. De winkel waar we heen gaan zeggen dat ze het helaas niet kunnen repareren en geven een ander adres. Het is nu al te laat om daar heen te gaan en we gaan verder naar de sportschool van Thelma. We wachten op haar en gaan daarna terug naar huis. Shweta besluit om onderweg ergens uit te stappen en ik zit met Thelma alleen in de riksja. Eerder had ik mijn flesje gevuld met het water uit de grote 5 liter fles die zij had en ik bood haar meteen al 10 roopies aan waarop ze zei dat ze niet zoals “deze mensen” is. Ik had nu eindelijk de kans om daarover te praten. Alles kwam naar boven. Ik vertelde haar over het geld wat ik moest betalen, zei vertelde dat ze naar een kamer gaat kijken en ik mag later mee gaan kijken. Ze vertelt mij hoe het eraan toe gaat en hoe de familie inclusief Shweta geld van haar los probeert te krijgen. De vrouw/ makelaar/ Varsha brengt zelfs de kopjes thee in rekening en probeert inderdaad op allerlei mogelijk manieren je gebruik je laten maken van haar zogenaamd goed bedoelde services. Ik voel me zo ontzettend opgelucht en ben erg blij dat ik eindelijk zeker weten iemand heb gevonden die ik kan vertrouwen. Ze verteld dat de meeste mensen in Mumbai niet te vertrouwen zijn en op allerlei mogelijke manieren van anderen zullen proberen te profiteren. Thelma is ontzettend aardig en eerlijk en verteld dat ze van Bangelore is en niet van Mumbai. Ik ga met haar mee naar de makelaar en vervolgens naar de kamer kijken. Ik voel een rustige energie in het huis en de jongen die daar is, is erg rustig en vriendelijk. Hij is er een paar dagen omdat zijn zus voor Singapore Airlines werkt. Het huis is schoon en fris, er is een nette keuken, er is Wi-Fi, de kamer is prima. We praten over de kamer, over wat hij doet en wat zij doet en het is opvallend dat de meeste jonge mensen in de film of fashion industrie werken, vaak als “assistant director”, “fashion designer”, “photographer” enzovoorts. Ik voel me ontzettend genaaid en begon al allerlei plannen te bedenken om zo snel mogelijk van deze mensen af te komen. Ik mag zowel van Thelma als van de jongen daar een maandje blijven (september) voor minder dan 100 euro. In de tussentijd mag ik van Thelma op bezoek komen en is verder geen probleem. Ik ben dus van plan om in ieder geval de komende 2 weken hier te blijven en nadat Thelma weg is, ga ik met één of andere smoes ook weg. Thelma zegt ook dat ik helemaal niet moet opdraaien voor de kosten van de ipod en moet zeggen dat ik alleen een x bedrag kan bijdragen en ook hier ben ik haar erg dankbaar voor, omdat ik me gewoon geen raad wist. Ze zei ook wel dat ze in India zeggen, dat als je het Mumbai kunt overleven dat je overal in India aan kan. Terug in het huis gaat zij weer naar buiten met haar vriend op pad en ik laat Shweta ondanks haar oprechtheid, wat filmpjes van mijn hard schijf zien, mijn balletlessen, moderne dans, en bharata natyam en ze vind het allemaal geweldig. Ik bedenk me dat ik mijzelf blijf en me niet laat beïnvloeden door hun gedrag en oplichterij. Thelma vertelde al dat al het extra geld wat binnen komt, ook een klein gedeelte naar de kinderen gaat, zij staan immers hun kamer en bed af. Shweta is echter een verwend nest. Ze werkt niet en gaat ook niet naar school. Een van deze dagen had ze ook ruzie met de ouders en de discussie ging natuurlijk over geld. Ze smeet de kamerdeur dicht en kwam bij mij haar hart uitstorten; ze vraagt haar ouders niet eens om zakgeld, ze probeert te helpen in het huishouden enzovoorts. Ze is net zo oud als ik, rookt sigaretten, volgt geen opleiding, werkt niet, is meestal thuis en geeft het geld van haar ouders uit aan leuke reisjes in India, naar Goa, Kashmir en een plek Hampy. De foto’s die ze liet zien, waren wel ontzetten mooi en hoop deze plekken de volgende keer dat ik naar India te kunnen bezichtigen.

Naar de “Mall” en twijfels…

2010-07-29T06:21:00.000-07:00

Ik wil ondertussen nu echt al boodschappen halen en wil graag wat toiletpapier kopen en wat eten met vezels, het liefst wat bruinbrood of iets dergelijks. Het huis waar ik momenteel verblijf heeft wel een normale toilet (wel ontzettend smerig, nat en haren op de grond….), maar er is geen toiletpapier en ze gebruiken een spuit om de uitwerpselen af te spoelen….inderdaad…smerig!!!! Ook de douche is wel normaal maar ook vies, en de keuken ook erg vies! Enfin, op google had ik een paar dagen geleden al naar supermarkten gezocht en ga daar vandaag heen. De mall heet “The Big Bazaar”. Het is best een eindje, maar met de riksja is het toch wel te doen. Ik kom daar vroeg aan en ze gaan om 11.00 open, dus ik vraag of ik binnen mag wachten.
Ik zie leuke kleding winkels, wel prijzig, maar in vergelijking tot Nederland, redelijk goedkoop. Het is 3 verdiepingen hoog en helemaal boven vind ik inderdaad een normale westerse supermarkt. Ik vertrek met 3 tassen vol; toiletpapier, drinken, digestives (met vezels), appels, mango en nog wat spullen. De equalyptus olie is ontzettend goedkoop, maar ze kunnen het niet verkopen, omdat er geen barcode op zit…Ondertussen heb ik al met Tineke gesproken en zij komt ook naar deze mall. We hebben wat gegeten en ik heb wat Indiase kleding gekocht, zodat ik er ook af en toe Indiaas kan rond lopen. Het regent weer keihard en we zijn tot de conclusie gekomen dat het er niet minder op gaat worden. Tineke neemt de taxi en ik ben met de riksja weer onderweg naar “huis”. Het is druk op de weg en ben inmiddels zo moe, dat ik ondanks alle lawaai aan het knikkebollen ben en steeds in slaap val.
Terug in het huis begint alle onzin alweer, omdat Shweta vraagt wat ik met de ipod van haar broer heb gedaan. Die had zij gisteravond namelijk in de speakers geplaatst terwijl ik ging slapen, uit beleefdheid zei ik niks. Toen ze uit de kamer was, heb ik alleen de ipod uit de speakers gehaald. Dit vertel ik aan haar. Nog meer onzin volgt…Ik zeg dat ik de verantwoordelijkheid neem en dat we het laten reparen, ik heb geen zin in ruzie of discussies…
Vandaag verder geen foto’s meer genomen, want heb genoeg kopzorgen. Ik laat alles bezinken en twijfel aan de oprechtheid van Shweta, die ik eigenlijk wel ok vond. Ze heeft veel praatjes, maar ze heeft toch echt veel boeken over yoga, bhagvat gita enzovoorts,dus ik ga ervan uit dat ze wel een
“ goed mens is”. Ik spreek met haar moeder en leg met behulp van Shweta uit dat ik het eten bij nader inzien er toch niet bij wil, omdat mijn maag het eten niet kan verdragen. Weer wordt ik in - - - grove taal - “genaaid waar ik er zelf bij sta”. In plaats van te zeggen dat ze meer geld wilt of de huur heeft verhoogt, zegt ze dat het eten eigenlijk 1000 roopies in plaats van 2000 roopies was, en vraagt dus 7000 roopies huur en 7000 roopies bemiddelingskosten (in mumbai betaal je meestal een maand huur als bemiddelingskosten en soms 1 tot 2 maanden huur borg).
Na betaald te hebben, keer ik terug naar de kamer en laat alles bezinken en vertel mijzelf dat het zo goed is. Als zij mij oneerlijk behandelen komen zij zichzelf nog wel tegen. Ik doe zoveel mogelijk mijn best om mijzelf te blijven en zonder wraakgevoelens rond te lopen.
Shweta komt de kamer beginnen en we kletsen wat, op een gegeven ogenblik zegt ze dat ik niet het gevoel moeten hebben dat haar ouders geld van mij afnemen, omdat het een goede buurt is tegenover een redelijke prijs, terwijl ik allang weet dat het andere meisje 1500 roopies (iets van 25 euro minder betaald, in roopies is het verschil echter groter).
In mijn achterhoofd probeer ik te bedenken hoe Shweta , die zich zelf voordoet als een nogal wat filosofisch meisje die aan meditatie doet en zeer gelovig is, zo ontzettend kan liegen. Het zit mij allemaal dwars en ik wil idealistisch rechtvaardigheid.

Een dagje hel

2010-07-28T06:18:00.000-07:00

Vandaag nog eens meteen gedoucht met de normale douche en ook nog even mijn haren gewassen. Ik neem nog wat foto’s van het fraaie uitzicht en neem afscheid van Tineke en haar ouders (haar ouders vertrekken vandaag terug naar België) en ga weer terug naar mijn hostel om daar uit te checken en naar mijn geplande nieuwe accommodatie te gaan. Aangekomen bij het hostel, moet ik haast maken want ik moest eigenlijk om 12.00 uur uitgecheckt zijn en wanneer ik aankom is het al bijna 12.00 uur. Het drama begint. Ik krijg nieuws dat mevrouw Podarr van mijn accommodatie heeft gebeld en gezegd heeft dat de kamer weg is. Ik kan mijn oren niet geloven, nadat ik zo genoten heb en helemaal ontspannen ben, kan de stress alweer beginnen. Ik vraag of ze nog eens willen bellen en vragen wat er aan de hand is en krijg weer hetzelfde antwoord. Ik wordt wantrouwig en op mijn kamer probeer ik haar te bellen. We komen er met haar Hindi en mijn Engels niet uit en even later wordt ik gebeld door het meisje dat daar verblijft. Ze zegt dat “aunty” gisteren gebeld heeft om te zeggen dat ik wat geld moest komen brengen en anders zou ze de kamer weggeven en ik was natuurlijk met Tineke op stap…De kamer heeft ze dus weg gegeven terwijl we al duidelijke afspraken gemaakt hadden en het kan haar verder ook niks schelen dat ik als meisje uit Nederland in een onbekende grote stad ben beland. Ik ben ontzettend boos en spreek mijn waarheid; je kunt zo niet met mensen omgaan en het is haar karma, “what goes around, comes around.” Ze kan dit niet hebben, hangt een hele verhaal op en beëindigt het gesprek. Na een beetje gejankt te hebben, bel ik vol moed naar de universiteit en vertel wat er gebeurt is en ga vervolgens met koffers en al in een riksja naar Nalanda (de universiteit). Ik kom daar aan en vertel wat er gebeurt is. De mevrouw belt Podarr op en zegt dat ze het allemaal niet zo netjes vind wat ze gedaan heeft, Podarr’s reactie is dat ik onbeschoft was en iets in de trend van “jullie Indiërs …” heb gezegd. Het kan me niet meer zoveel schelen en hoop dat ze me aan een andere accommodatie helpt. Ik wordt door een studente gebracht naar een andere locatie, een kleine kamer vol met 4 bedden, geen ruimte, een toilet in de grond…ik weet me geen raad. De mevrouw belt weer een andere mevrouw op die een “broker” ofwel makelaar blijkt te zijn. Ze laat me de aller vreselijkste kamers zien en uiteindelijk aan het einde van de dag belandt ik bij haar thuis, waar ik mag verblijven…De makelaar/ Varsha heeft een dochter Shweta en er verblijft ook een ander meisje als paying guest genaamd Thelma (een Westerse naam meestal als ze Christelijk zijn). Ik vraag haar stiekem hoeveel ze betaald 5500 roopies…ik weet al dat ik ‘genaaid’ wordt, want de kamer kost voor mij maar liefst 6000 roopie en 2000 roopie voor het eten, in totaal 8000 roopie. Ik heb met haar dochter geklets en in de eerste plaats lijkt ze ontzettend aardig en ze spreekt behoorlijk Engels wat het allemaal prettig maakt en ze is erg geïnteresseerd in mijn dansen en doet zelf yoga enzo. Het maakt me niet meer uit en ga akkoord met de prijs, want ik heb verder geen plek om naar toe ik te gaan en het geld wat ik aan het hostel kwijt zou zijn, ben ik hier dan maar kwijt aan de extra huur.Ik geef haar alvast 1000 roopies om te voorkomen wat mij eerder is overkomen. Na mijn poging om naar de universiteit te bellen en de dochter van de makelaar te laten spreken met de mensen van de uni, ga ik mijn koffers ophalen. Ik ben helemaal gestrest en voel me niet goed. Terug gekomen en spullen eenmaal uitgepakt, eet ik bij de mensen thuis. De werking ofwel van het eten ofwel van de stress begint na een uurtje en ik ben kots en kots misselijk. Ik heb de hele nacht/ avond gebraakt en echt waar, ik ben nog nooit op deze manier misselijk geweest. Ik ben vergeten om water te kopen en vraag de vrouw of ze misschien ‘bottled water” in huis heeft. Nadat ik mijn flesje gevuld heb met haar watervoorraad (zo een ton) vraagt ze meteen om geld, van 5 roopies naar 10 en al gauw heeft ze het over 15 roopies…(dit is niet veel, maar ik bedoel maar te zeggen dat het haar niet zoveel kan schelen dat ik doodziek ben en dat het gewoon een geldwolf is). Ik ga ziek naar bed. Het bed bestaat uit een houten constructie met een 5 centimeter dunne matras….Ergens vandaag sprak ik ook nog met Tineke, waar ik gelukkig mijn hart kon uitstorten en morgen spreken we verder af.

Op pad met Tineke en ouders

2010-07-27T06:15:00.000-07:00

Ik schrijf deze blog eigenlijk niet op de 27ste, het is vandaag de 31ste en beschik al een paar dagen niet over internet en nu nog steeds niet, dus maar even bijhouden in Word en later kopiëren naar de blog. Ik ga mijn best doen om alles zo precies mogelijk op te schrijven.
De 27ste heb ik afgesproken met Tineke, maar het wordt allemaal wat later omdat ik last heb van diarree. Ik heb de afgelopen nacht ontzettende buikpijn gehad, terwijl ik niks vreemds gegeten heb.
Ik slik mijn pillen en hoop dat het snel stopt, maar het heeft echter niks geholpen. Ik bel Tineke in de middag op om te zeggen dat ik onderweg ben. Ik reis vanaf mijn plaats (Andheri East) naar het zuiden en heb afgesproken bij Mahalaxmi. Na aangekomen te zijn bij Andheri station, sta ik in de rij om een kaartje te kopen en het duurt best lang. De aanwijzingen op het station zijn onduidelijk, maar na een paar keer rondgevraagd te hebben , stap ik in de juiste trein. Het is niet zo druk en er zijn aparte compartimenten voor mannen en vrouwen en eerste en tweede klas.
Onderweg komen er steeds mensen langs die van alles en nog wat proberen te verkopen (en ondertussen heb ik geen zin meer om elke keer als toerist foto’s te maken, de mensen denken anders toch dat ik lokaal ben.) Ik zit in een rustige wagon en het meisje aan wie ik vroeg of deze naar Mahalaxmi gaat is ontzettend aardig. De mannen compartimenten zien er echter druk en vol uit.
Het duurt allemaal veel langer, dan dat ze bij de hostel gezegd hadden, maar gelukkig zie ik Tineke en haar ouders en ik ben ontzettend blij om ze te zien. Ik laat hen de Dhobi Walla zien, waar de kleren gewassen worden, precies naast het station. Daarna gaan we naar wat bezienswaardigheden.
Allereerst Haji Ali, daarna een kleine tempel Dhakleshwar (mag geen foto nemen),

Daarna de tempel die ik graag wilde zien Mahalaxmi(mag ook geen foto nemen), de buitenkant is eigenlijk niet goed zichtbaar, en voor de rest gelegen aan de zee. Ik heb een “geluks” moment, want achter het beeld van Laksmi kun je proberen om een munt aan de muur te laten plakken, zonder dat er lijm o.i.d. gebruikt wordt en de
mijne blijft plakken, dit zou dus geluk moeten brengen….
(nog een foto vlakbij Haji Ali)

Na Mahalaxmi koop ik vlakbij Tineke’s hostel (waar zij vanaf volgende week zal verblijven) een sim kaart en beltegoed, waar Tineke haar sim ook vandaag heeft. Vervolgens gaan we naar het hotel waar Tineke en haar ouders verblijven, in een maar liefst vijf sterren hotel, de Marine Plaza. Ik ben onder de indruk en ben toch wel blij om in een soort van westers herkenbare omgeving te zijn.

Tineke en haar ouders hebben me uitgenodigd om mee te genieten van het heerlijke buffet. Ondertussen bewonder ik de het hotel, de kamers en het uitzicht. Ik zie de badkamer en hunker naar een normale douche en de bedden zien er ook heerlijk uit. Er liggen hapjes en heel asociaal werk ik ze een voor een allemaal naar binnen, Tineke eet ze niet en haar zus hoeft ze ook niet. Ik neem nog wat foto’s van de kamer en het uitzicht.

We starten met het buffet en mijn ogen zijn groter dan mijn maag. Ik ben ontzettend blij dat ik even normaal kan eten zonder eraan te denken het risico te lopen ziek te worden. Ondertussen zijn we tot de conclusie gekomen dat ik vandaag in het hotel blijf slapen (yes!), want het is al best laat om terug te gaan. Het zusje van Tineke slaapt bij haar ouders en ik bij Tineke op de kamer. Na heerlijk te hebben gegeten, gaan we naar de kamer en ik neem een heerlijke normale douche en mag een pyjama van Tineke lenen. Mijn dag kan niet meer stuk en merk ondanks dat ik me probeer aan te passen dat de luxe in dit hotel erg prettig is!

Dag 3: Naar Zuid-Mumbai, Colaba

2010-07-26T13:17:00.000-07:00

Het is 02.00 en ga al vanaf dag 1 op nederlandse tijdstip naar bed..Ondanks ik moe ben heb ik mezelf en mijn lieve moeder beloofd dat ik elke dag een blog bij ga houden, heb ik ook toch enigzins structuur hier in Mumbai.
Gisteren heb ik kennis gemaakt met een gezin uit Arnhem en Daniel en Roel uit Eindhoven. Met de laatste twee ben ik vandaag als "toerist" op stap gegaan naar bezienswaardigheden in het zuiden van mumbai, Colaba, ca. 30 kilometer hier vandaan. Voor nog geen 20 euro gedeeld door 3 mensen, hebben we ruim 8 uur een taxi met chauffeur tot onze beschikking, die ons overal brengt, stopt en weer verder rijdt. Zijn Engels is gebrekkig, maar we komen er wel uit. Zodra de taxi rijdt, ervaar ik mijn eerste door de weekse Mumbai verkeer; alles staat vast en constante getoeter van overal, riksja's, bussen, fietsen, auto's overal en nergens. De heenweg was nog sneller dan de terugweg, die duurde namelijk ruim 2,5 uur...
Een kort reisverslag met foto's.
We rijden na een tijdje over de Bandra Worli Sea Link/officieel Rajiv Ghandi Sea Link
Dit is de verbinding tussen de suburbs van West Mumbai met Centraal Mumbai en Worli. De brug is maar liefst 5,6 kilometer en bestaat uit 8 banen voor verkeer.

Allereerst stoppen we naast het Mahalaxmi station, waar alle "wasserettes" Dhobi Ghats de was komen doen, alle hotelwas gaat hier dus heen. (ben ik blij dat ik handwas heb gedaan), zo fris zag het water er niet echt uit. Ratten zo groot als een groot konijn tussen het vuil op foto twee. Opdracht: zoek de ratten op foto 2.

De tweede bezienswaardigheid is de verblijfsplek van Mahatma Ghandhi van 1917 - 1934 in Mumbai Mani Bhavan Op foto 2 zie je zijn kamer.

Wat weetjes: Ghandhi en volgers hebben gedemonstreerd tegen het dragen van Westerse kleding en hebben dit ergens in die periode (?) alle Westerse kleding op een stapel verbrand. Dat teken op de Indiase vlag is symbool van de spinnewiel van Ghandhi. Ghandhi studeerde rechten in Engeland. Ghandhi demonstreerde ook tegen het kastensysteem, dat ook voortkomt uit een van de Veda's (geschriften). Veel mensen hadden wrok tegen Ghandhi nadat hij akkoord ging met het wegeven van een groot deel van India aan de moslims: Pakistan.

Hierna zagen we de volgende beelden;

We reden door naar The Gateway of India

26 meter hoog en de gewelf een diameter van 15 meter. Oorspronkelijk gebouwd voor reizigers per boot die Mumbai voor het eerst zagen.Oorspronkelijk gebouwd om King George V en Queen Mary te gedenken. Naast de Gateway kun je per boot naar de Elephant Islands, maar met slecht weer gaat de boot niet. Op Elephant Island zijn mooie tempels te bezichtigen. Ga ik zeker nog een ander keertje doen.Hierna ff wat gegeten en door naar Chowpatty Beach , hier is verder niks bijzonders te zien, maar gewoon lekker om daar uit te waaien. Het weer was weer slecht dus er was niet veel te zien of te doen.

Daarna weer terug naar het hostel, en onderweg kwam ik het volgende tegen:
Ma, wil je dit aan bhai ter inspiratie laten zien, misschien wilt hij z'n auto nog oppimpen, wuhahaha!
En ook India heeft talent.

Morgen ga ik Tineke en haar ouders opzoeken, zij hebben een rondreis India gedaan en Tineke blijf in Mumbai, om net als ik stage te lopen, maar zij bij Shiamakh Davar (een bollywood choreograaf en eigenaar van verschillende dansscholen overal in India), waarbij ze les gaat geven aan de instructeurs van de dansscholen. Morgen zal ik met de trein vanuit Andheri station naar Mahalaxmi reizen, ongeveer 30 minuten voor 8 roopie, niet eens 10 eurocent! Met de auto moet ik weer lang zitten en is mijn dag weer voorbij en heb ik geen zin in. Daarna misschien nog richting Juhu om een kijkje te nemen bij de Bollywood studio's.

Anjanie, Shirley mausie, Ma, Lisete dankjewel voor jullie leuke reacties! Mausie stuur je me nog wat foto's van kurta's?!

Dag 2: In de "auto" (riksja) op pad

2010-07-25T08:17:00.000-07:00

Vanochtend was het droog, dus tijd om mijn uitgestelde plannen vandaag uit te voeren. De heren van het hostel zijn erg behulpzaam, zelfs als ik eerlijk vertel dat ik op zoek ben naar andere accomodatie omdat ik de hostel voor een lange periode niet kan betalen. Voor vijf dagen ben ik namelijk 125 euro kwijt, niet veel, maar wel als ik van plan ben 10 weken te blijven. Na met een van hen gesproken te hebben, wordt er voor mij de meest praktisch route opgesteld. Ik wilde sowiezo naar de buurt van de Universiteit, een kijkje nemen (zondag vandaag) en toch even langs bij mevrouw Podarr, degene die aan mij voorgesteld was door de directrice van de Nalanda Dance Research Centre. De directrice zei 8000 roopie per maand en aan de telefoon had mevrouw Podarr "aunty" het over 12.000 roopie (200 euro) en nog eens delen met twee andere dames...Dat zag ik niet zo zitten. Toch vond ik het verstandig om in ieder geval even een kijkje te gaan nemen. Aroen (meneer van het hostel)had haar even gebeld, omdat ze alleen Hindi spreekt en verstaat en ik kon gaan kijken. Na de kamer gezien te hebben, zou ik verder gaan naar de Universiteit en daarna naar CHIP Mumbai, de organisatie die zich voor kinderen inzet. De uni is in de buurt van Juhu aan de west-kust van Mumbai en Chip Mumbai zit in een buurt genaamd Andheri West. Vanuit het hostel werd ik begeleid naar een rikjsa en een andere jongen van het hostel legde hem uit, waar hij heen moest rijden. Na de eerste paar seconden dacht ik dat ik een driedubbele whiplash had opgelopen en mijn hoofd duizelt nog steeds een beetje. Na ongeveer 20 minuten werd ik op de afgesproken plek afgezet en kon lopen naar de flat waar mevrouw Podarr in woont. Iedereen stuurt me de verkeerde kant op en ik loop van hot naar her en ben het na drie kwartier spuugzat!!!Ik zie 2 jongetjes en sta erop dat ze me naar de plek brengen in ruil voor 50 roopie (nog geen euro). Dat hoeven ze niet (dit is namelijk een wat rijkere buurt, alhoewel ik daar niet veel van terug zie) en ze brengen me inderdaad naar de flat. Eigenlijk ziet het er niet zo uit, maar ik loop standvastig naar binnen nadat ik weer eens in een plas modder gestapt ben en voor de tigste keer uitglij en nog net niet val. Een moment van opluchting. Mevrouw Podarr doet open en een ander meisje die daar ook woont helpt met vertalen, na een beetje onderhandeld te hebben kom ik uit op een redelijke prijs. 10000 roopie (ca.170 euro per maand)voor een kamer met twee bedden, waar gelukkig alleen ik nog maar gebruik van ga maken, en krijg daarbij ook mijn ontbijt en avondeten, de badkamer en wc zien en redelijk uit en ben allang opgelucht dat het niet in een en dezelfde ruimte is. Wel nog steeds met een emmer en een wat kleinere kan om het water over je heen te gieten. Wc ook nog steeds zonder toiletpapier en de bedoeling is dus dat je met de spuit jezelf dus afspuit in plaats van afneemt...Ik weet nog niet hoe of wat ik ga oplossen...Dinsdag zal ik de hostel verlaten en 10 weken bij mevrouw Podarr als gast gaan verblijven. Er is echter alleen 1 voorwaarde, geen parfum en dat soort producten want "aunty" is er allergisch voor. Vergeleken bij de Mumbai lucht ruik ik naar frisse rozen :D dus dat maakt verder niet uit. Na een kopzorg minder, ga ik op aanwijzingen van Tulika (het meisje die ook daar woont)naar de Universiteit, ongeveer 10 minuten lopen en tegenover het het huis van Amitabh Bachan. Er zijn wel mensen aanwezig(als je goed op de foto kijkt zie je een "Natraj"), maar ik mag absoluut niet even een kijkje nemen, dan moet ik maar morgen terug komen. Ik zeg dat ik van ver komt en dat maakt die meneer geen ene drol uit. Verderop loop ik naar een mall, Shopper Stop een moment van herkenning; ik zie een Esprit logo groot en andere bekende merken en daarnaast is ook een bioscoop. Ik loop de mall binnen en mijn tas wordt eerst gecontroleer en ik wordt verzocht om mijn extra plastic tasje bij de balie achter te laten, geen probleem. De spullen zijn nog steeds erg prijzig, guess horloges voor honderd euro (ook Calvin Klein enzo) en indiase kledij voor rond de veertig euro. Ik heb van de hostel mensen begrepen dat buiten de hostel dezelfde spullen voor de helft te koop zijn. In de mall heb ik boeken, cd's, kleren gezien. De boeken waren in vergelijk tot nederland zeer goedkoop; "hindoe for beginners" voor 5 euro, bhagvat gita voor 10 euro en ga zo maar door, dat wordt dus zowiezo een pakketje posten naar Nederland, want dat gaat absoluut niet in mijn koffer! Tijdens mijn lunch bij een koffietent/ restaurant zie ik iets grappigs op het menu; vegetarische koffie, nee dat is niet grappig maar kijk maar goed naar de foto...misschien lees je het wel(heb verder geen koffie genomen hoor,vertrouw dat niet echt, ice coffee al helemaal niet...!) Na wat uitgerust te hebben ga ik verder op stap naar Juhu Beach,dat moet te lopen zijn in 10 minuten en ik kom aan; niet echt bepaald Scheveningen of spaanse strand. Ik besluit maar een ander keer terug te komen, hopelijk met wat studenten die ik dan heb leren kennen. Ik wacht ook nog even met shoppen, zodat zij me naar de juiste plekken kunnen brengen. Ik heb nog steeds geen Mac Donalds gezien, geen supermarkten en pinautomaten. Op de terugweg maak ik wat foto's voor de blog en zie naast mij een geit, verderop nog een en later een oude man. En dat is wat men bedoeld met de grote tegenstellingen in Mumbai. Een ander hoogte/ dieptepunt was een kindje langs de weg zn grote boodschap aan het doen was... Paar meter verder een grote HBCS (Engelse Bank) gezien en daar wat geld gepind. Fijn dat het bewaakt is en je kunt dus veilig pinnen. Daarna met de riksja terug naar het hostel. Ben blij dat ik terug ben en ben toe aan een grondige douche. Ik vul de emmer voor de tweede keer en inderdaad, wat ik dacht, warm water doet het toch niet...Nadat ik mijn kleren met de hand gewassen heb(vermoeiend hoor!), zeep mn haar en alles in en spoelen maar he, en het valt best mee...misschien goed idee om op de waterrekening in nederland te bezuinigen...hmmhm. Ik check wat zaken op internet, internetbankieren, mn telefoonrekening (25 euro voor de paar minuten die in india gebeld heb) en mn mails. Ik vind de reacties erg leuk en leuk om te zien dat het gelezen wordt! Hierna besluit ik om paneer tikka massala en steamed rice te bestellen. Gisteren had ik al wat vegetables pakora (tempura van groenten)en paneer pakora gegeten en die paneer is echt ontzettend lekker! Een Indiase kaas, waarvan ik het recept ondertussen ook al weer weet! Tot nu toe alleen vegetarisch gegeten, terugkijkend naar de kippen die ik had gezien en zo ontzettend stonken, de foto kan je zien op mijn blog van dag 1. Het eten is super goedkoop, alles op het menu kost per portie een euro of minder. Na gegeten te hebben, praat ik weer wat met de heren van de hostel en we hebben het over de corrupte politiek en dat het land het daarom er zo uitziet en niet groeit en ik had een lijst mee van mijn vader van liedjes die hij graag wilde hebben (die misschien al weer 2 jaar in mijn bezit heb) en vraag of hij me eraan kan helpen; ja hoor sommige staan inderdaad op zijn computer en geef hem een usb! Voor de rest laat hij de gasten zien die komen en er komen dus ook Nederlanders bij vanavond, ben benieuwd! Daarna weer terug op mijn kamertje en ben ik al weer deze blog aan het tikken. Zo nog wat foto's uploaden en zit het er weer op. Voor de rest ben ik moe, ga wat tv kijken en slapen. Morgen zie ik wel weer, gezien mijn accomodatie al gefixt is! Voorlopig helaaas geen filmpjes, want het wil helaas niet lukken met uploaden. Check de blogs opnieuw om te kijken of ze erop staan.

Dag 1: Avontuurlijk in de moeson op pad..

2010-07-24T11:21:00.000-07:00

Startend met deze blog krijg ik zo wat een hart aanval van een of ander eng beest dat uit het niets op mijn laptop valt...eng beest! Maar ik ben er nog... Ik heb in ieder geval lekker geslapen. De kamer is lekker koel met airco en een fan in het plafond. Vanochtend lekker nederlandse koffie gedronken en crackers met pindakaas...even om te acclimatiseren...Dat verklaard die extra kilootjes, nee...in mijn koffer! Na mijn nederlandse ontbijtje, toch nog een planning en plan uitgestippeld; op pad naar de universiteit, een simkaart kopen, wat toiletpapier (wat hier dus niet zo gebruikelijk is...),bezoekje aan CHIP Mumbai (de organisatie die zich voor kinderen inzet). Ook op internet gezocht naar toeristenbureau's voor extra info (en natuurlijk laat ik mij niks aansmeren). Na de nodige info van internet geplukt te hebben, dacht ik op pad te gaan. Ik vraag 1 van de mannen van de hostel of hij een taxi wilt bellen en vraagt aan mij waar ik heen wilt en zegt dat het te doen moet zijn met de riksja en vervolgens opent hij het raam. Bakken met water die naar beneden vallen...Ik kon letterlijk even een douche nemen. Teleurgesteld vertel ik die meneer wat mijn plannen zijn en dat ik op zoek ben naar paying guest accomodation (als je goed leest, dan snap je vanzelf wat dit inhoudt) voor ongeveer 5000 roopies (minder dan 100 euro) per maand. Hij zegt dat dat moet lukken en dat hij voor me gaat kijken (ondertussen ga ik natuurlijk met mijn eigen voorbereidde lijst aan de slag). Ondertussen komt er een ander gast aan en wel uit Australie en al gauw raken we aan de praat over van alles en nog wat en ik luister vooral aandachtig naar zijn avonturen in Thailand en India; een echte backpacker, die helaas morgen al weer vetrekt. We drinken wat van zijn thee uit Kashmir, heerlijk! (groene thee met kaneel en kardemom en andere kruiden). Al pratend verorber ik mijn eerste Indiase lunch (in hoop dat het betrouwbaar is), wat rijst met een soort soepje en aardappelen, behoorlijk pittig (ook voor mij als Hindoestaan), maar wel lekker.

De mensen van het hostel vinden dat we maar gewoon in de regen op pad moeten gaan en ik besluit dat ik niet een dag binnen ga blijven en maar uit mijn comfort zone moet stappen, de eerst dag, dan ben ik er maar van af. Zo gezegd, zo gedaan! Gelukkig had ik een poncho en paraplu ingepakt :D Bij de eerste stappen, stond ik met mijn slippers al tot mijn enkels in het water en al na een paar meter stap ik niet oplettend genoeg in een berg troep, viezig en vuiligheid en tot mijn eigen verbazing, reageer ik erop alsof het de normaalste zaak van de wereld is en loop verder achter Daniel aan. Hij is trots op me en ik ook, ik en mijn smetvrees en dwangmatige schoonmaakgedrag..! Het is druk overal de auto's, trucks, taxi's, rikja's, mensen en fietsen zijn overal. We komen aan bij wat straten waar er soort van winkeltjes en kraampjes zijn, veelal verkopen rommel, slippers, sari's, tweedehandse blenders, fruit en groente, eten, eigenlijk van alles en nog wat. Allereerst zoeken we voor Daniel een poncho voor een redelijke prijs en het was best een zoektocht, maar komen er gelukkig uit. Daarna opzoek naar wat presentjes voor Daniel's familie en vrienden. Wat wierook gekocht nadat men dacht dat we tandenstokers bedoelden, maar al snel wist ik dat het "agerpatti" heet; jawel mijn eerst hindi woord! (De taal begrijp ik globaal wel hoor..). Het duurt niet lang en het voelt alsof ik zelf in een van de youtube filmpjes uit mijn vooronderzoek beland ben. Het oversteken bij grote kruizingen is een grote opgaaf en erg spannend! Ik probeer gewoon de mensen te volgen die gaan oversteken. Nu ik nog samen ben, durf ik het wel. (Tijdens het schrijven ff pauze, kijk even naar tv naar een 6 jarig meisje die als een bollywood ster aan het dansen is, geweldig! En wie zegt dat een zes jarige geen chené's/ deboule's kan draaien, in India wel!). Naast het "shoppen" zijn we een zijstraatje/ steegje in gelopen en gezien hoe de mensen normaal gesproken wonen; foto's hiervan ga ik zo uploaden. Terug in het hostel waag ik mij aan een eerste "douche"ik zeep me maar in en gebruik een soort van emmertje met water om mij af te spoelen, niet eens de moeite voor heet water genomen. Daarna mijn eerste "buiten eten" ervaring. Vlakbij zitten we in een restaurantje, waar ik een recycled flesje pepsi met onbeschadigd dopje voorgeschoteld krijg...het mondstukje is een soort van veroest en ik kijk iets te lang wantrouwend naar het flesje en Daniel staat erop dat ik het ga drinken, nadat hij het bestudeerd heeft. Stiekem denk ik "moet ik luisteren naar iemand die een week met cholera in het ziekenhuis gelegen heeft en nu nog soort van koorts heeft.." Maar gehoorzaam drink ik en eet ik bij Mahalaxmi restaurant. Terug in het hostel kijk ik hoe een van de mannen in een keukentje van minder dan 1 vierkante meter aan het koken en roti's maakt (nu weet ik een keukengeheim die ik natuurlijk niet ga delen, whahahah). Na een beetje van zijn eten gegeten te hebben, schrijf ik deze blog en hoop ik morgen wel mijn plannen te kunnen uitvoeren. Op naar dag 2!

Nacht 1: De aankomst

2010-07-23T12:23:00.000-07:00

Gisteren de last minute nog ff een hoes gekocht voor mn laptop. En de rest van de dag gepuzzeld met mijn koffer en handbagage. Mijn instinct zei al dat de koffers te vol en te zwaar waren, gevuld met weinig kleren, veel praktische spullen; muggemelk, schoolspullen, camera, laptop, statief, toiletspulletjes en nu komt het; blikjes vis, noodles, chocoloca, drop, chips, etc. etc. Mijn lieve moeder met al haar goede bedoelingen dacht volgens mij dat ik ging survivelen, wuhahah!
Niet alleen mijn instinct zei dat de koffers te vol en te zwaar waren, maar mijn rug en vervolgens de weegschaal en vervolgens de mevrouw bij de incheckbalie. Ik dacht als ik nou een beetje zielig doe en zeg dat ik alleen naar Mumbai ga en stage ga lopen 10 weken..tevergeefs. Alle voedselvoorraad er toch uitgehaald; wel bijna 4 kilo ofzo..whahahha. Ik mocht 23 kilo en ben met 2 kilo meer gelukkig weg gekomen.
De rest van gisternacht geprobeerd nog allerlei dansmateriaal en films op mijn laptop te zetten, zodat ik de studenten waar ik aan ga lesgeven kan verassen met af en toe wat theorie en bijpassend film materiaal. Na 2 uur slaap vanochtend om 6 uur opgestaan, de laatste brieven op de bus gedaan en mijn fiets in de kelder..die ga ik misschien wel het meest missen :D
Volgens mij is mijn verhaal daarom ook niet helemaal chronologisch...Alhoewel, ik heb wel lekker in de vliegtuig geslapen, lekker gegeten ook: lam curry met rijst en chapati, sla, ras gula als toetje (een zoet deeg/melkballetje), voldoende drinken, ijs, sweet potatoe wrap, genoeg dus!
Aangekomen op het vliegveld, ging alles heel makkelijk en soepel. Het vliegveld rook -echt waar- naar wierook! Inchecken was prima, alleen paspoortcontrole. Niemand die naar mijn bagage gevraagd heeft. Koffers waren er ook snel. Wat geld gewisseld. De mensen van mijn hostel stonden al klaar, koffers gepakt, water gekocht en na een pittige ritje met de auto in de gekke vervoers drukte van maar liefst 5 minuten was ik al in de hostel. Heel simpel, maar hele aardige behulpzame mensen. Klein kamertje, 2 persoons bed, tv, airco, ventilator, minidouche en toilet, beetje apparte indeling, maar goed als het maar werkt!
Internet doet het prima en reisstekkers waren blijkbaar overbodig...
Na het schrijven van deze blog, ga ik misschien een paar seconden denken over mijn plan morgen en daarna ff filmpje kijken (nee op de laptop) en lekker slapen, morgen is er weer een dag!
Mijn maag knort...ff kijken of ik toch nog een zakje chips uit mijn koffer te voor schijn kan toveren :)

De Voorbereidingen

2010-07-14T04:25:00.000-07:00

Een tweede studie en een tweede kans om op reis te gaan! Na mijn studie Culturele en Maatschappelijke Vorming afgerond te hebben in 2004, sluit ik dit jaar/ 2011 af met het laatste jaar van mijn tweede opleiding Docent Dans aan de Rotterdamse Dansacademie, Codarts.

Na mijn gevecht met de opleiding voor toestemming voor een buitenlandse stage kon mijn zoektocht beginnen. Vol trots was ik genomineerd voor de Nuffic beurs Jan Huijgens...maar kon hier geen gebruik van maken, omdat 6 maanden op stage vanuit de opleiding niet geoorloofd is....
Maar goed...Ik ga nu 10 weken weg, en wel van 23 juli tot 2 oktober in de metropool Mumbai!

In december begon ik al met de voorbereiden, een zoektocht naar een geschikte stageplaats in India. Natuurlijk had ik allerlei wensen en dromen (zoals stage bij de Kalakshetra in Chennai, voor de echte bharata natyam dans/ klassieke Indiase dans liefhebber), maar al gauw heb ik dit moeten loslaten.De Indiërs hebben hun eigen manier van communiceren en per mail en telefonisch gaat dit helaas niet optimaal.
Mijn zoektocht heeft geresulteerd in een stage bij de Universiteit van Mumbai, Faculteit van de Kunsten, de Nalanda Nritya Kala Mahavidyalaya, ondergebracht bij de Nalanda Dance Research Centre.

Het officiele gedeelte van mijn stage bestaat uit het doceren van modern jazz danslessen aan PHD en Master studenten die voltijd klassieke Indiase dans studeren. Ik hoop binnen vier weken met hun naar een dansvoorstelling te kunnen werken waarin ze tonen was ze al dan niet van mij geleerd hebben!

Een ander project binnen mijn stage is het verzorgen van danslessen aan kinderen die het niet zo breed hebben via een organisatie CHIP Mumbai. Kijk op www.chipmumbai.org
Concrete afspraken per mail wilde niet lukken, dus afwachten tot ik in Mumbai ben.

In het niet officiele gedeelte zal ik meelopen met het programma van de studenten en bharata natyam lessen volgen en daarnaast muziek en zang lessen...whaaaa!!!Best eng!

Mijn zoektocht naar een geschikte accomodatie wilde maar niet lukken en de beste tip heb ik maar ten harte genomen. Ik heb een hotel geboekt voor 5 dagen en hoop binnen die tijd een geschikte plek gevonden te hebben.

Andere tips; geen drinkwater, voorzichtig met eten, vertrouw niet iedereen, het is vies, laat los van bureaucratie en blblabla van NL etc. etc.

Ondanks alle verhalen en tips ga ik mijn best doen om met een positief open geest op reis te gaan, en wijs en fris terug te komen.
Nou, nog ruim een week te gaan en het avontuur en de zoektocht naar mijn "roots" kan starten!